Op bezoek bij tattoo-artieste Jessy: 'In digitale tijden voelt ambacht bijna als rebels'

Een tattoo machine kopen “voor de grap”, vervolgens een vriendin tatoeëren in de woonkamer met een glas wijn erbij en een jaar later al in een tattooshop werken: zo begon tien jaar geleden het verhaal van Jessy Vond. Vandaag is ze een gevestigde naam in de Brusselse scene. Haar werk draait niet alleen om inkt, maar vooral om verhalen, vertrouwen en ambacht.

Jessy begon destijds zonder een groot plan. Op haar achttiende kocht ze een tattoo machine, zeker niet met het oog op een toekomstige carrière. "Ik had die machine gekocht om een vriendin te tatoeëren. Gewoon thuis, met een glaasje wijn en muziek in de achtergrond. Daarna kwamen er plots vrienden bij, en daarna vrienden van die vrienden. In geen tijd werkte ik al in een tattooshop."

Zo impulsief haar begin, zo snel groeide haar nieuwe bezigheid uit tot een beroep. Toch ziet Jessy die spontane start vandaag nog steeds als een deel van haar identiteit. “Ik denk dat ik gewoon heel ongeremd ben. Zeker als je achttien of negentien jaar bent, leef je wat meer rock-’n-roll. Maar de liefde voor tattoos en vooral voor de geschiedenis ervan was er altijd al. Het was onvermijdelijk dat ik hierin terecht zou komen.”

Jessy werkte eerder in Kortrijk, Gent en Oostende, maar vond uiteindelijk haar thuisbasis in het centrum van Brussel. De hoofdstad bleek een totaal andere wereld. “Het leven gaat hier veel sneller. Maar wat ik zo mooi vind, is hoe sterk de community leeft. Mensen investeren echt in elkaars projecten, winkels en ideeën. Er is veel ondersteuning.”

Ook de culturele mix inspireert haar. “Het samenleven van verschillende culturen vind ik superfijn. En het feit dat er altijd iets te doen is en je op elk uur nog ergens terechtkan. Dat geeft Brussel een energie die je niet overal vindt.”

Heel af en toe manifesteert zich een vorm van heimwee naar de kust. “Ik blijf de zee heel erg missen. Brussel kampt toch met een gebrek aan zuurstof."

Tattoos als ervaring

Jessy staat bekend om haar vrije manier van werken. Geen standaardontwerpen op een scherm, maar tattoos die rechtstreeks op het lichaam ontstaan. “Mijn specialiteit is freehand. Ik schilder bijna alles rechtstreeks op de mensen zelf. Veel botanische elementen, dieren en organische vormen die meebewegen met het lichaam.”

Die aanpak ontstond bewust als tegenreactie op de digitalisering. “Iedereen werkt meer en meer op iPads. In mijn ogen ging die ontwikkeling gepaard met een verlies aan karakter. Ik wilde het proces terug authentieker maken en wegblijven van het commerciële: tattoo zetten, volgende klant, en weer opnieuw.”

Volgens Jessy is het gesprek minstens even belangrijk als de tattoo zelf. “Mensen komen bijna altijd met een verhaal. Soms beseffen ze dat zelf niet eens. Ze komen iets vieren, afsluiten of markeren in hun leven. Daar moet ruimte voor zijn.”

Ze noemt het creëren van die ruimte essentieel. “Het eindresultaat is bijna minder belangrijk dan de ervaring. Want die ervaring blijft voor altijd verbonden aan de tattoo.”

Brussel in inkt

Hoewel natuur en botanische elementen centraal staan in haar werk sluipt Brussel steeds vaker binnen in haar ontwerpen. Waar klanten aan de kust vaak kozen voor maritieme symbolen brengen Brusselaars hun eigen stad mee naar de stoel. “Mensen willen zich hier definiëren met Brussel zelf. Ik heb al de Brusselse iris en Manneken Pis getatoeëerd, maar ook vuilnisbakken van Brussel. Dat vond ik eigenlijk geweldig.”

Die lokale symboliek ziet ze als iets waardevols. “Ik vind het mooi wanneer mensen op die manier naar hun eigen omgeving kijken en er betekenis aan geven.”

Mains D'Or

Naast haar werk als tatoeëerster zette Jessy ook mee haar schouders onder Mains D'Or, een Brusselse shop in de Arteveldestraat waar tattoo-art, juwelen en graffiti samenkomen. Volgens haar is die fysieke ontmoetingsruimte belangrijker dan ooit. “Mensen komen hier niet alleen voor een tattoo. Ze komen een koffie drinken, even zitten, praten...dat gemeenschapsgevoel leeft hier echt.”

De eerste verjaardag van Mains D'Or, enkele weken geleden, maakte dat volgens haar extra duidelijk. “Er waren zoveel mensen die gewoon langskwamen om hallo te zeggen en steun te tonen. Dat bewijst dat fysieke plekken nog altijd nodig zijn, misschien zelfs meer dan vroeger.”

De rode draad? Ambacht. “We maken allemaal iets met de hand. Tattoos, juwelen, graffiti. Het gaat over de handwerk, over dingen die niet digitaal zijn."

Een boodschap voor jonge tattooartiesten

Na tien jaar in het vak heeft Jessy ook een duidelijke boodschap voor wie vandaag wil beginnen. “Deze job gaat niet over geld, cool zijn of status. Het gaat over mensen en hun verhalen. Jij bent eigenlijk niet de belangrijkste persoon in dat verhaal.”

Ze benadrukt het vertrouwen dat klanten geven. “Iemand stelt zich fysiek én mentaal kwetsbaar op. Dat moet je respecteren. Daar moet je zorg voor dragen.”

Ze heeft geen idee tot op welke leeftijd ze dit zal doen, maar zodra je in de tattoowereld zit, is het volgens haar moeilijk om afstand te nemen. Tatoeëren is voor haar meer dan een beroep. Zelfs heeft ze het over een ritueel en een manier om verhalen zichtbaar te maken. "Letterlijk op de huid. Je leert zoveel van de mensen die bij je komen. Ze brengen hun verhalen mee, hun culturen en hun leven...dat maakt dat ik steeds weer terugkeer."