Peet is terug met vierde album: ‘Ik ben als een spons. Alles rondom mij wordt inspiratie’

Vierde album. Zevende soloproject. Met Joyboy kiest Peet niet voor snelheid, maar voor richting. Bijna twee jaar werkte hij aan de plaat, zoekend naar de juiste woorden, de juiste klank, de juiste toon. Het resultaat is een organisch en introspectief project waarin vrijheid centraal staat. “Joyboy is de laatste vrije man”, zegt hij. “En ik? Ik ben ook een vrije man.”

Wie Peet vandaag spreekt, hoort geen artiest die opgejaagd wordt door cijfers of verwachtingen. Integendeel. Zijn proces is bedachtzaam en soms zelfs traag. “Ik ben een dieselmotor”, zegt hij. “Maar zodra ik vertrokken ben, ga ik.”

Die traagheid is geen zwakte, maar een way of working. Schrijven kost hem het meeste tijd tijdens het maakproces van nieuwe muziek. “Het moeilijkste is zoeken wat ik wil vertellen. De juiste woorden. De juiste flow.” Hij vertrekt nooit met afgewerkte teksten naar de studio. “Ik schrijf altijd in de studio. Eerst maak ik de instrumentals en daarna schrijf ik pas. Ik weet dat sommige artiesten het juist omgekeerd doen. Ieder zijn eigen methode natuurlijk.”

Soms moet hij zichzelf overtuigen om eraan te beginnen. “Ik moet soms zeggen: 'Oké, we gaan naar de studio.'” Maar zodra hij binnen is, valt alles op zijn plaats. “Zodra ik in de studio ben, heb ik altijd plezier.” Het verschil met op het podium is groot. “In de studio mag je falen. Op een podium minder.” Die vrijheid om te zoeken en te herbeginnen maakt dat hij de studio verkiest boven het optreden. Daar mag alles ontstaan én veranderen.

“Ik ben als een spons”

Joyboy klinkt organisch, nostalgisch en introspectief. Geen toevallige keuze. Peet haalt zijn inspiratie niet uit één bron, maar uit alles rondom hem. “Wat ik zie, wat ik voel, wat ik heb meegemaakt of nog wil meemaken”, somt hij op. “Ik ben als een spons. Alles wordt inspiratie.” Die open houding vertaalt zich in een album dat persoonlijk aanvoelt zonder gesloten te zijn. Het is geen schreeuw om aandacht, maar een reflectie. Geen groot gebaar, maar een rustige beweging vooruit.

One Piece

De titel van het album verwijst naar het manga-universum One Piece. Joyboy is daar een mythisch figuur. “Kort gezegd: de laatste vrije man”, legt Peet uit.

Voor hem zit de kracht van One Piece niet alleen in het avontuur, maar in het collectieve verhaal. “Het gaat over een crew die samen een doel probeert te bereiken. Met ups en downs. Soms lach je, soms huil je. Dat lijkt op mijn muzikale parcours.”

De populaire Netflixadaptatie laat hij bewust links liggen. “Ik ga die niet bekijken. Ik ben te gehecht aan het hoofdpersonage Luffy. Dat kan geen acteur vervangen.” Het is een veelzeggende uitspraak. Voor Peet draait alles om authenticiteit. Wat echt voelt, hoeft niet heruitgevonden te worden.

Brussel blijft de basis

Al meer dan tien jaar maakt Peet deel uit van de Brusselse muziekscene. Hij zag hoe Belgische rap evolueerde van een hype naar een gevestigde waarde. "Artiesten als Damso, Hamza en Roméo Elvis effenden het pad voor een generatie die niet langer als Belgisch alternatief wordt gezien, maar als volwaardige speler binnen de Franstalige rapscene. In België, maar zéker ook in Frankrijk."

Peet bewoog mee met die evolutie, maar verloor zijn ankerpunt niet. En dat ankerpunt is en blijft Brussel: “Ik vergeet niet waar ik vandaan kom. Ik woon hier. Ik leef hier. Ik ben een artiest van Brussel. De stad blijft mijn verhalen, taal en blik voeden."

Onderweg naar de One Piece

Met passages in zalen als de AB en de Olympia in Parijs groeit zijn publiek verder, vooral in Frankrijk. Toch klinkt er geen drang naar een snelle boom in zijn muziek. Joyboy is geen eindpunt en geen heruitvinding. Het is een momentopname van een artiest die weet wie hij is en waar hij naartoe wil. “Ik ben een dieselmotor”, herhaalt hij. En misschien is dat precies de kracht van dit album: geen sprint, maar een lange adem.

“We zijn onderweg”, zegt hij. “Op weg naar onze One Piece.”