Protoje, de onverwachte afsluiter van dag 2 op Couleur Café

Het was een surrealistisch beeld. Hoe de enthousiastste van de enthousiaste Couleur Café-hosts de laid-back groove van Protoje, de toekomst van de Jamaicaanse reggae, plots stillegde. Iedereen dacht: ze wil ons nog meer water laten drinken! Maar de stad Brussel had voor haar en de organisatoren beslist dat iedereen na hun set, die ze wel nog mochten afwerken, naar huis moest.

De bandleden wisten amper wat hen overkwam, of ze hielden het toch heel goed verborgen. Ze waren er om kwart voor zeven aan begonnen, toen de beslissing nog niet genomen was. Dat deden ze zonder aankondiging. Die hadden ze ook niet nodig. Het was de vierde keer dat Oje Ken Ollivierre alias Protoje en zijn band hier te gast waren — vorige keer nog in 2023 — en bij aanvang van hun set hadden ze nog beklemtoond hoe welkom ze zich hier altijd gevoeld hebben. Het leek even te duren voor het besef echt neergedaald was bij de band, die na de mededeling gewoon leek verder te doen, alsof er niets aan de hand was. Het publiek greep in eerste instantie naar de smartphone voor meer nieuws, waarna de overgrote meerderheid besloot er toch zo lang mogelijk van te blijven genieten.

Muts

In tempore non suspecto, toen de reggaezanger het podium kwam opgesloft, hadden we genoteerd dat hij ondanks de hitte gewoon een muts droeg, een lange broek en lange mouwen, een moeilijk af te leren Jamaïcaanse gewoonte. En dat er in zijn uitgebreide band twee gitaristen en twee achtergrondzangeressen zaten, die groove en tempo perfect onder de knie hadden.

Eigenlijk hadden ze op het startuur gewoon een luie groove gelegd waarop ze voortborduurden. ‘I&I’ passeerde. ‘Weed & Things’ werd opgedragen aan de marihuanarokers en had een fraaie gitaarsolo. Bij publiekslieveling ‘Rasta Love’ namen de fans de zangpartijen een eerste keer even over, waarna Protoje zei dat er met The Art Of Acceptance ook een nieuw plaat uit was: “Stream ze vandaag 10 keer of — beter — morgen 20 keer,” klonk het met een knipoog terwijl “Feel It” ingezet werd. Dat duurde tot zanger en band de mond gesnoerd werden.

Toch nog schwung

De eerste nummers na de onderbreking bleef de sfeer bizar. We hoorden ‘Switch It Up’, en toen de zanger het publiek vroeg ‘How are you feeling?’ leek hij niet echt rekening te houden met de mededeling van daarnet. Er werd ook op geen enkel moment verwezen of ingepikt op de toch erg onconventionele omstandigheden. Naar het einde van de set bracht de band er wel meer schwung in, deels geholpen door het publiek dat beslist had nog één keer alles te geven. Handen gingen makkelijker de lucht in, en iedereen stond op zijn minst mee te wiegen.

Met ‘BIG 45’ passeerde nog een nieuwe song en de zanger zei dat we meer in het heden moesten zijn om een toekomst te hebben. Tijdens ‘Hail Ras Tafari’ begon de festivalgangers voor te springen. Sterke vertolkingen van ‘Who Knows’ en ‘Kingston Be Wise’ volgden. Afsluiten deed de zanger door nog eens te benadrukken dat muziek spelen op Couleur Café altijd een plezier is. Om 19.49 zat het optreden erop en begonnen de bandleden het publiek te filmen, alsof het besef neergedaald was dat ze hier vandaag de headliner waren. Daarna ging Protoje zelf nog uitvoerig de eerste rijen groeten.