Rapper LeBlanc stelt zichzelf ter discussie op nieuwe EP: ‘Creatiever zonder alcohol'

Het bleef een tijdje stil rond de Brusselse rapper LeBlanc, maar afgelopen nacht lanceerde hij toch weer een nieuw project. Met zijn nieuwe EP 'Hypocriet' kiest Daan De Witte niet voor veilige hiphop, maar voor rauwe gitaren, drum-’n-bass en zelfreflectie. “Wat voor een dwaze hypocriet zou ik zijn om niet voor mijn passie te gaan?”

Verwacht op Hypocriet geen traditionele hiphop. LeBlanc gooit het met dit project heel duidelijk over een andere boeg: harde gitaren, snelle drum-’n-bass en een uitgesproken punkenergie. Rauw, luid en gemaakt om live te knallen. “Drum-’n-bass deed ik al langer, gewoon omdat ik dat zo leuk vind", aldus De Witte. "Live kan je daar echt op bewegen. En die gitaren geven een rauwe expressie die perfect past bij wat ik in mijn teksten wil zeggen. Daarvoor heb ik me laten inspireren door Amenra.”

Die energie zal ook centraal staan tijdens zijn show in de AB op 13 maart. “Dat wordt de grootste LeBlanc-show tot nu toe. Ik heb nog nooit zo hard mijn best gedaan voor een show als nu.”

Twijfel na diploma

Achter de stevige sound schuilt ook een persoonlijk verhaal. Hypocriet ontstond in een periode van twijfel. Na zijn studies botste LeBlanc op de harde realiteit van het artiestenbestaan. “Ik was de klok rond aan het werken en tegelijkertijd zo arm als de dood. Dan stel je jezelf wel vragen: wil ik dit nog wel? Moet ik niet gewoon gaan werken?”

Die onzekerheid kreeg steeds meer grip op hem, ondanks een groeiende live-reputatie. “Op papier ging het goed met de muziek, maar niet op een manier waarvan je kan leven. Dan wordt het plots serieus en komt er een stress bij kijken. Maar uiteindelijk besef je: ik heb het geluk dat ik een passie heb. Wat voor een dwaze hypocriet zou ik zijn om daar dan niet voluit voor te gaan?”

Iedereen hypocriet

De titel van de EP is geen loze provocatie. Hypocriet gaat over het spanningsveld tussen wie we willen zijn en wie we echt zijn. “Je probeert altijd goed te zijn, verbonden te zijn met iedereen, maar tegelijk denk je vaak alleen aan jezelf. Uit dat spanningsveld is Hypocriet ontstaan.”

Aanvankelijk wees hij vooral naar de buitenwereld. Naar politici. Naar systemen. Naar maatschappelijke discussies. “Toen ik begon te schrijven, dacht ik: iedereen is hypocriet. Die politicus, die mens, die wereld. Maar dat is gemakkelijk.”

Gaandeweg wendde hij de blik naar binnen. “In het tweede deel ben ik naar mezelf beginnen kijken en besefte ik: ik ben zelf ook verschrikkelijk hypocriet. En dat is ook deel van wie ik ben. In plaats van dat slechte weg te duwen, kan je het misschien beter accepteren. Dat is ook ergens mooi.”

Geen alcohol meer

Ook persoonlijk maakte hij een duidelijke keuze. Na Dry January stopte hij met drinken en hij begon niet meer opnieuw. “Yannish (Brusselse rapper, red.) heeft me daartoe uitgedaagd en daardoor voel ik me ongelooflijk veel beter in mijn vel: helderder in mijn hoofd en creatiever."

Het past in een bredere zoektocht naar balans, al relativeert hij dat meteen. “Rust is er niet echt. Het is eerder een beslissing: dit geeft mij energie, dus ik ga ervoor.”

Sociale media

Waar hij vroeger droomde van erkenning door de media en ‘de wereld’, ligt zijn focus nu ergens anders. “Vroeger wilde ik vooral geliefd zijn door de media. Tot ik besefte: ik heb keileuke fans. Waarom zouden we daar niet gewoon volledig voor gaan?”

De directe interactie met zijn publiek, van luistersessies tot berichten op sociale media, voelt voor hem oprechter dan eender welke externe waardering.

Het mooiste compliment dat hij recent kreeg, vat eigenlijk zijn artistieke missie samen: “Iemand zei: ‘Ik vind het cool hoe je negatief kan zijn over jezelf zonder medelijden op te wekken.’ Dat was exact het doel van dit project.”

En op vrijdag 13 maart wil hij dat verhaal luider dan ooit vertellen in de AB Club.