Review: dankzij Baloji is de zomer begonnen

Baloji had wat tijd nodig om warm te draaien, maar één keer op kruissnelheid bouwde hij een even zinderend als geëngageerd feestje aan de Red Stage op Couleur Café.

Het publiek had zijn weg nog niet gevonden naar het hoofdpodium toen Baloji er de 34e editie van Couleur Café mocht aftrappen. De Congolese Belg liet het niet aan zijn hart komen en probeerde meteen te overweldigen met 'King Kong', maar het nummer klonk niet zo imposant als de titel deed uitschijnen.

Het is mooi om zien hoe Baloji koppig zijn eigen koers vaart. De Congolees-Belgische artiest — geboren in Lubumbashi, opgegroeid in Luik — begon zijn carrière als rapper bij de Luikse hiphopgroep Starflam, maar ontpopte zich de voorbije tien jaar tot een multidisciplinaire kunstenaar. Zijn nieuwe, vierdelige album Augure is tegelijk de soundtrack van zijn gelijknamige filmdebuut, waarmee hij zelfs tot in Cannes raakte en voor België naar de Oscars mocht.

Dat Baloji ook kostuums ontwerpt, demonstreerde hij feilloos met kleurrijke outfits die hij op het podium tevoorschijn toverde. Roze, rode en groene jurken en exuberante, Afrikaans getinte hoofdtooien waarmee hij een ode bracht aan vrouwen en queer personen, en alle haatdragende mensen met een bekrompen blik de mond snoerde. "Het wordt tijd dat de angst van kamp verandert," zei hij.

De sfeer was vrolijk en gezellig, maar Baloji liet niet na om ook zijn mening te verkondigen. Hij vertelde hoe hij op straat was gekomen voor Gaza en tegen homofobie, hoe hij geprotesteerd had tegen de mank lopende regering en verdrietig werd als hij dacht aan zijn geboorteland Congo, en hoe dat land in de steek gelaten wordt.

Naarmate er meer Afrikaanse toetsen in zijn muziek slopen, ging de temperatuur flink de hoogte in. De band, die aanvankelijk wat kleurloos afstak tegen zijn frontman, en zijn drie backingvocalisten kwamen onder stoom. 'Matrone', dat hij opdroeg aan alle vrouwen, mikte onvervaard op je heupen, waarna het feest helemaal losbarstte met de swingende rumbaklanken van 'L'hiver indien'. Voilà, de zomer was begonnen.

In de staart van de set werd de Congolees-Brusselse gitaarheld Dizzy Mandjeku het podium opgeduwd in een rolstoel. Vanop zijn kruk injecteerde de tachtiger Baloji's songs met exotische gitaarriedels, waarna hij zelfs even rechtveerde en als een volleerde Jimi Hendrix achter de nek soleerde. De kracht van muziek is eindeloos.

Baloji is geen veelperformer, en wie zijn kans greep om hem hier aan het werk te zien werd beloond met een happening, een ritueel bijna. 'Baloji' betekent in het Swahili zoveel als 'tovenaar', en toveren was precies wat hij met zijn muziek deed.