Ezra Collective laat iedereen uit de community meedansen op Couleur Café

De vaandeldragers van de multiculturele Londense jazzscene ontgoochelden niet op het hoofdpodium van Couleur Café, waar ze hun zomertournee op gang trokken met een massaal dansfestijn, terwijl ze al een glimp toonden van hun nieuwe album, dat in september verschijnt en pijn transformeert naar hoop.

"Als de zon langzaam ondergaat na een bloedhete dag, komen de mensen pas echt tot leven." Dixit Femi Koleoso, aanvoerder en drummer van Ezra Collective, enkele uren voor hun eerste show van de zomer, die klokslag 22 uur van start ging. Voor het eerst op de avond leek het Ossegempark echt uitverkocht, alsof iedereen gewacht had op deze verbroedering.

Het was uitkijken of de Britse jazzband al wat tracks zou spelen uit het in september te verschijnen nieuwe album Here Because Of Hope, waar al een tijdje reikhalzend naar wordt uitgekeken. Het vijfde studioalbum belooft hun meest ambitieuze en verhalende werkstuk te zijn. Maar van meet af aan werd duidelijk dat het één lange danssessie werd die vooral voortborduurde op oude krakers en voorganger Dance, No One’s Watching.

In 2012 ontstaan in de schoot van Tomorrow’s Warriors, een sociaal platform in Londen dat minder gegoede jongeren jazzlessen geeft, verzoende het collectief de muziek van hun (jazz)leraars met die van de straat en van hun roots – afrobeat, reggae, hiphop. Na een stage groei leverde het hen in 2023 de prestigieuze Mercury Prize op en vorig jaar werden ze de eerste jazzband met een BRIT Award in de categorie beste groep.

Maar het leverde hen vooral een steeds grotere community op die concertzalen vult. Koleoso benadrukte voor het Brusselse publiek hoe belangrijk hun allereerste Belgische optreden in de AB was, nu intussen negen jaar geleden. Van daar tot een headlinespot op Couleur Café: tijdens hun feestelijke festivalset bewees de band dat elke stap verdiend was.

"Elke keer wordt de familie groter," klonk het, voordat de band de dansparty naar een volgend level bracht. Doordat de band geen gastzangers of -rappers bij had, hoefden ze ook niet meteen stoom af te blazen. Een eerste (en enige rustpunt) volgde na veertig minuten.

Elders werd de set enkel onderbroken door Koleoso, die het verhaal van de nieuwe plaat meegaf, zonder het meteen te benoemen. "Het woord in het midden van pijn en vreugde is hoop," zei hij, waarop hij trompettist Ife Ogunjobi een van de mooiste solo’s van de avond liet spelen.

Waarmee indirect aangegeven was hoe die nieuwe plaat traceert hoe zwart Afrika leed omzet in vreugde, over continenten en door eeuwen heen, over de Caraïben tot in Londen.

Jammer dat de band de Jamaïcaanse reggae-artieste Lila Iké, die net op een ander podium had gespeeld, niet kon overtuigen om het soulvolle 'Well Organised' te komen inzingen, een van de absolute hoogtepunten van de nieuwe plaat. Enkele uren eerder had hij ons nog verteld dat ze niet op zijn mails antwoordde. ('Jamaïcanen!'). Terwijl haar track als geen ander zijn boodschap belichaamt: hoe hoop alledaags leed draaglijk maakt. Met muziek, en die immer roepende afrobeat, die tijdens deze dansfuif, als ultieme heler.

Gelukkig kregen we in de plaats het geweldige 'El Corazón', waarop Cubaanse invloeden weerklonken, maar je ook een mariachi- of Balkantrouworkest in kon horen. Alsof ze wilden zeggen dat muziek overal anders, maar toch weer hetzelfde is. Iedereen danste.

De hitsingle 'God Gave Me Feet For Dancing' was daarna een euforische afsluiter van een band wiens community maar blijft groeien. Na een zinderende set knalde toepasselijk 'Sun Is Shining' nog door de boxen.