Review: Jalen Ngonda, de soulstem van morgen echoot naar het beste van gisteren

Voortgestuwd door een relaxte, zachte groove was de hemelse stem van Jalen Ngonda als het zoetste voedsel voor de ziel. De verrukte kreetjes die deze toekomstige soulster op de Green Stage van Couleur Café deed opstijgen waren de voorbode van een grote carrière.

De in Engeland aangespoelde Amerikaanse zanger Jalen Ngonda (of N’Gonda) is het nieuwe snoepje van Daptone Records, het vintage soulbedrijfje dat de wereld wijlen Sharon Jones en Charles Bradley leerde kennen. Dat we zijn naam in één ruk uitspreken met wijlen de sterkhouders van het label zegt alles over het potentieel van de man. Het verschil met zijn beroemdere stalgenoten is dat hij géén laatbloeier is. Hij is een prille dertiger.

Ook in het Groentheater viel zijn heerlijke retrosound in de smaak. Die riep herinneringen op aan het gouden tijdperk van de soul. Er stegen vooral kreetjes van opwinding op als de zanger zijn falsetto bovenhaalde. Je hoorde de echo's naar Marvin Gaye en andere post Motown-soulgiganten, maar Ngonda bracht ze met zoveel authenticiteit en een ongerepte schwung dat ze tegelijk naar de keel grepen, een kamerbrede smile bovenhaalden en de heupen in beweging zetten.

Eenvoud

De non-aankleding van het podium en de sobere begeleiding legden alleen maar meer nadruk op de vocale prestatie van Ngonda. Met achter hem slechts drie muzikanten deed zijn soepele, door emoties verscheurde stemgeluid het gros van het werk. Opener 'That’s All I Wanted from You' sloeg meteen in, net als het bluesy 'Don't You Remember'. "Brussels, y'all feeling good?" verwelkomde hij het voor deze openingsspot talrijk opgekomen publiek. "Dit is opgedragen aan 'anyone in love'," waarmee hij meteen de titel (en de basis van zowat al zijn lyrics) had prijsgegeven. Hermetisch kan je zijn teksten niet noemen, maar was die eenvoud niet de universele sterkte van elke classic soulzanger?

Binnenpretjes

Blinkend in zijn rode overhemd hoorde hij zijn muzikanten pendelen tussen zachte doo-wop en R&B. Het werkte ook zonder de strijkers en saxofoons van zijn knappe debuutplaat én zonder de percussionist en het koortje van zijn set op Glastonbury gisteren. 'Give Me Another Day' werd gewillig meegezongen, terwijl de zanger de binnenpretjes niet kon onderdrukken. Bij 'Just As Long As We're Together' en 'Just Like You Used To' hield het opgewarmde publiek het bij handgeklap. De catchy groove van 'I Need You' zette het massaal aan het dansen.

Dansend de avond in

Ngonda begeleidde zichzelf meestal op gitaar. Behalve voor 'Come Around and Love Me', de titelsong van zijn debuut, en het afsluitende 'Illusions', waarop hij zijn toetsenist verving aan de keys. Dat bracht wat meer variatie in een set, waarvan uiteindelijk afscheid genomen werd in stijl. Eerst solo op gitaar met een zinderende versie van de bluesklassieker 'Baby What You Want Me to Do' van Jimmy Reed. Daarna weer met band met het op herkenningsapplaus onthaalde 'If You Don't Want My Love', dat voor de aanwezigen dansend de rest van de avond deed ingaan. Na afloop kon je alleen maar besluiten dat de soulstem van morgen met het beste van gisteren was gaan lopen.