Rudy Bogaerts met nieuw satirisch weekblad: PAF

Ook in Franstalig België kent het politiek correcte denken zijn tegenstanders. Rudy Bogaerts, voormalig privé-leraar van prins Laurent en hoofdredacteur van het satirische weekblad Père Ubu, schopt al enkele jaren tegen heilige huisjes. Populistisch? "Wij zeggen wat de mensen denken," zegt hij. Over enkele weken moet PAF in de winkels liggen, het nieuwe Nederlandstalige satirische weekblad dat Bogaerts op de markt wil brengen.

Zes jaar geleden was het satirische weekblad Père Ubu op sterven na dood. Het zat verwikkeld in een onderlinge strijd met concurrent Pan, de samenwerking met historisch exteem rechts had het een kwalijk imago bezorgd en het blad ging gebukt onder financiële problemen. De uitgevers zijn toen bij Rudy Bogaerts gaan aankloppen. Het was de oplossing van de laatste kans.

De wiskundeleraar, die een privé-school nabij het Terkamerenbos houdt, verwierf vooral bekendheid als privé-leraar van prins Laurent en meer nog misschien met de ongezouten uitspraken die hij nadien over de prins deed. Rudy Bogaerts aanvaardde het voorstel om Père Ubu een nieuwe levensadem te geven: "Ik heb een streep getrokken onder het verleden. Het blad was zeer conservatief. Ik heb de stijl veranderd en heb geschreven dat Nelson Mandela het beste was wat Zuid-Afrika kon overkomen. We hebben toen een vijftigtal abonnees verloren, maar daarna is het opnieuw in stijgende lijn gegaan."

Zes jaar later is het blad weer financieel gezond. Het aantal pagina's werd opgetrokken, Bogaerts kon nieuwe medewerkers aantrekken en hoewel iederdeen weet dat de artikels vaak met een korrel zout moeten worden genomen, wordt het vandaag druk gelezen op de parlementsbanken en in de kabinetten.

Père Ubu is vandaag een blad dat, vaak op het poujadistische af, de draak steekt met de politieke actualiteit in Wallonië, Vlaanderen en Brussel. Vooral de Parti Socialiste moet het ontgelden: het kaviaarsocialisme, maar ook de particratie, de zelfgenoegzame houding van de politici.
"Wij nemen het op voor de kleine man," zegt Bogaerts, "die niet tegen homo's is maar niet begrijpt waarom die per se moeten kunnen trouwen. De politiek heeft geen voeling met wat er bij de bevolking leeft. Politici begrijpen niet dat het de mensen tegen de borst stuit dat een dakloze het moet rooien met 300 euro per maand en dat politici als Laurette Onkelinx 30.000 euro per maand opstrijken. We hebben ooit twee foto's geplaatst, van een dakloze en van Onkelinx, met het maandloon eronder. Onkelinx heeft ons een proces aangesmeerd, dat we gewonnen hebben. De rechter gaf ons gelijk."

Nar
Zelfs bij de grootste tegenstanders van Père Ubu zal er wel een glimlach afkunnen bij het lezen van het blad. Humor als wapen tegen de verzuring?
"Wij zijn zoals de nar in de Middeleeuwen," zegt Bogaerts, "die zegt ook de waarheid maar niemand durft het in twijfel trekken omdat het van de nar komt. Père Ubu is een van de weinige echte onafhankelijke bladen van België. In Vlaanderen valt het nog mee, maar in Franstalig België is er geen democratie. De media zijn er met handen en voeten gebonden aan de politiek. TéléBruxeles, RTBf, RTL, Le Soir, overal heeft de Parti Socialiste een voet aan de grond. Maar de mensen van de PS zijn niet van deze wereld, hè! Neem nu de Amerikaanse verkiezingen. John Kerry moest winnen. Georges Bush was de grote boeman. De meerderheid van de Amerikanen heeft voor Bush gekozen, of je dat nu wilt of niet. Dàt is de realiteit, maar de politici willen dat niet onder ogen zien."
(...)

Windmolens
De uitspraken van Bogaerts doen denken aan die van Theo van Gogh, de Nederlandse cineast en columnist die onlangs vermoord werd. Voelt Bogaerts zich met Van Gogh verbonden? "Ik kende hem niet. Maar wat ik over hem lees doet me meer denken aan het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo. Daar meent men de boodschap ook altijd kracht bij te moeteen zetten met obsceniteiten. Dat soort provocatie vind ik eigenlijk overbodig."

Binnen enkele weken komt PAF uit, een Nederlandstalige versie van Père Ubu. Dezelfde toon, dezelfde thema's, maar dan voor een Nederlandstalig publiek. Bogaerts: "We zullen zien. In Vlaanderen hebben we als satirisch blad alleen concurrentie van 't Pallieterke. Maar dat blad teert nog altijd op de frustratie over de repressie na de oorlog. Dat is voorbij. Ons voordeel? We staan dicht bij het koningshuis. Dat interesseert de mensen. Het wordt in ieder geval geen vertaling van de Franstalige editie. We zullen het bijvoorbeeld hebben over de windmolens die men in Vlaanderen wil plaatsen."

Nu al volgt Père Ubu de Vlaamse politiek op de voet. Bogaerts ziet het niet meer goed komen in Vlaanderen. Bogaerts: "Met een tripartite aan de macht zal het Vlaams Blok blijven groeien. De liberalen zullen willen scoren met een belastingverlaging, de socialisten met gratis bussen, de christen-democraten met iets anders, maar geen van de drie zal het kunnen realiseren. Het zal een politiek van de grootste gemene deler worden. Dat werkt niet. Waar moeten de mensen naar toe die ontevreden zijn? Die komen uit bij het Vlaams Blok."
(...)

"Er is maar één oplossing: de echte problemen aanpakken. Over het geweld in de Madeleine Jacqmotte-school in Elsene hebben we geschreven (met een grote foto van minister Marie Arena voor de gehavende voordeur van de school, SVG). Als ze al geen school kunnen besturen, hoe gaan ze dan ons land besturen? Als minister Pascal Smet zegt dat vijfhonderd allochtone probleemjongeren de onveiligheid aanwakkeren, dan krijgt hij het halve parlement over zich heen. Hij heeft nochtans overschot van gelijk."

Faciliteiten
Bogaerts toont het ontwerp van de achterpagina van het eerste nummer van PAF. Een grote foto van Laurette Onkelinx, met eronder in blokletters: 'Ik heb niet een oplossing'. Bogaerts: "Dat heeft ze letterlijk zo gezegd, hè. Het valt niet te begrijpen dat Onkelinx geen foutloos Nederlands kan praten. Hoe willen de Franstaligen dan dat deVlamingen goodwill tonen? Ik geloof dat de twee gemeenschappen van ons land bij elkaar kunnen blijven, maar dan moet de wil aanwezig zijn."
"Neem nu de faciliteiten. De Franstalige inwoners van de rand, die vaak dan nog hoger opgeleid zijn, moeten hoogstens een paar honderd woorden Nederlands kennen om in het gemeentehuis terecht te kunnen, maar ze slagen daar niet in. Ik zie vandaag maar één oplossing om het uiteenvallen van ons land tegen te houden en dat is een duidelijke geste van alle Franstalige partijen waarbij ze verklaren dat de federale ministers Nederlands zullen leren en dat de faciliteiten in de rand rond Brussel worden afgeschaft. Dat zou een echte schok met zich meebrengen. Maar van dat scenario kan ik alleen maar dromen."
"Wij zijn zoals de nar in de Middeleeuwen"