Zes Couleur Café-tips om op te hopen, viben, dansen en helen

Van Ezra Collective op vrijdag tot Blu Samu op zondag: BRUZZ selecteerde zes prikkelende bands en artiesten uit de affiche van Couleur Café komend weekend, met even opzwepende als expliciete shows én een feestelijke throwback party ertussenin.

De zes must-sees op Couleur Café gaan van hiphop en soul tot pop en jazz. Als ze al geen positieve energie tentoonspreiden, dan werken ze gegarandeerd in op je heupspieren. Als ze geen muzikale smeltkroes vertegenwoordigen, dan wel een intense en persoonlijke trip.

Muziek die de pijn geneest

Met het in september te verschijnen Here Because Of Hope heeft Ezra Collective, een van de vaandeldragers van de bruisende Londense jazzwave, net hun meest ambitieuze en persoonlijke werkstuk ingeblikt. De openingszin, uitgesproken door actrice Letitia Wright, is eeuwenoud, want gebaseerd op het bijbelvers Jesaja 61:3, waarin staat dat ‘on the other side of this pain, there will be a renewal’ (aan de andere kant van deze pijn er een hernieuwing zal zijn).

De troostende woorden over hoop en herstel leiden een eerste van drie bewegingen in waarin zwarte mensen getraceerd worden over de continenten en door de eeuwen heen, van Afrika over de Caraïben naar de straten van Londen. Daar ontstond deze band in 2012 in de schoot van Tomorrow’s Warriors, een sociaal-artistiek programma dat jongeren aan een jazzopleiding helpt. De symbiose van jazz met afrobeat, calypso, reggae en hiphop leverde hen in 2023 al de prestigieuze Mercury Prize op. Maar aanvoerder en drummer Femi Koleoso, bassist TJ Koleoso, toetsenist Joe Armon-Jones, saxofonist James Mollison en trompettist Ife Ogunjobi zijn nog lang niet uitverteld.

Op hun nieuwe langspeler stellen ze zich de vraag waarom zoveel zwarte muziek die voortkwam uit leed zo vreugdevol klinkt. Het enige passende antwoord volgens hen is hoop en een rotsvast geloof in een betere wereld. Op hun trip daar naartoe worden ze als vanouds bijgestaan door een rist gastvocalisten die ze dit keer zorgvuldig selecteerden uit de Afrikaanse diaspora.

Op Couleur Café, waar ze hun zomertournee op gang trekken, is het alvast uitkijken naar ‘Well Organised’, de zomerse track die ze opnamen met de Jamaicaanse reggaeartieste Lila Iké. Toevallig speelt zij net voor hen op een ander podium een eigen set en het zou ons verbazen mochten ze van die gelegenheid geen ruimte maken voor een muzikale verbroedering en samen te helen.

• Ezra Collective, vrijdag om 22:00 op de Red Stage

Instahype wordt real

De smeltkroes waarvoor Dyce staat ligt iets minder voor de hand. Intussen alweer zeven jaar geleden brak de rapper, zanger en producer door met een mix van latin vibes, trapbeats en tussen de Engelstalige ook hier en daar in het Russisch of Spaans gezongen coupletten. Ook dat heeft alles met zijn wortels te maken. Alleen zijn die met een Russische moeder, een Spaanse pluspapa en een Belgische achtergrond niet in een diasporabeweging terug te brengen.

Dyce’s carrière kwam in 2019 in een stroomversnelling toen zijn track ‘Race’ door een populaire Oezbeekse YouTuber in een video gebruikt werd en (vooral in de voormalige Sovjetunie) viraal ging. Wisten ze daar veel dat hij eigenlijk gewoon Dennis Aerts heette, opgroeide in de Leuvense deelgemeente Wijgmaal en in 2016 al eens zilver veroverde op Humo’s Rock Rally, toen nog als lid van de hiphopband Rewind. In 2020, het jaar dat Meskerem Mees won, zou hij trouwens als Dyce opnieuw het podium halen.

De voorbije maanden bracht hij met onder andere ‘Up Down’ en ‘How Many Times’ een reeks mierzoete, maar aanstekelijke en steevast in het Engels gezongen popsingles uit die hij via zijn sociale media succesvol promootte aan de hand van videoclips die hij opnam met dansende vrienden aan zijn zijde.

Ver van de mainstream media bouwde hij zo een fanbasis op die globaal intussen goed is voor ruim 250.000 maandelijkse Spotify-luisteraars en ook concertzalen vult, getuige de enthousiaste Instagramvideo van zijn recente passage in de AB Club. Benieuwd of de fans straks ook in the fox uit zijn handen zullen eten.

• Dyce, vrijdag om 00:30 op The Fox Stage

Veel meer dan een horny bitch

Geboren in Santa Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek, stromen bachata, salsa en merengue door de aderen van Tokischa, maar als jong grut werd ze eveneens aangeschoten door reggaeton en dembew, de jongere en snellere variant van dat trendy Latijnse genre.

De invloed van dit katje, dat zich niet zonder handschoenen laat aanpakken, valt af te meten aan de manier waarop een reeks topartiesten — van Madonna over Rosalía tot A$AP Rocky en Ice Spice — haar street credibility verzilverden in enkele veelbesproken collabs.

Op Amor & Droga, haar meest recente album dat in de lente verscheen, brengt ze eens te meer verslag uit van haar traumatische jeugd waarin ze soms geen peso had om eten te kopen. Ze bezingt hoe ze verwaarloosd werd door haar agressieve familie, hoe haar drugsverslaving haar bijna de das omdeed en hoe toxische relaties haar groei lange tijd in de weg stonden. Daarbij was ze in interviews, die ze gaf naar aanleiding van de release, niet te beroerd om toe te geven dat ze alleen kon ontsnappen door een beroep te doen op een sugar daddy.

De verbetenheid waarmee ze ook vroeger al stelling innam tegen de patriarchale, vaak ronduit seksistische Dominicaanse maatschappij wordt haar niet door iedereen in dank afgenomen. Maar het is net die onverzettelijkheid, waarmee ze durft ingaan tegen elk verwachtingspatroon dat haar wordt opgelegd, die haar zo populair maakt, of ze de goegemeente daar nu mee provoceert of niet. “Ik heb niet de ambitie om iedereen te vertegenwoordigen,” is ze daar laconiek over. “Alleen de queers, de mensen uit het getto en zij die moeten knokken om te overleven.”

Op de expliciete remix van haar discopophit ‘Hung Up’ werpt Madonna haar vriendin uitdagend toe ‘Tokischa ¿Que lo qué? Yo quiero un culo nuevo’ (Yo Tokischa, wat is er aan de hand? Ik wil een nieuwe kont), waarna de zware dembowbeat invalt en de wereld te horen krijgt hoe opzwepend compromisloos deze Dominicaanse kan zijn. Tel daar een theatrale, niet minder expliciete show bij die dienstdoet als metafoor voor haar trauma, en je snapt waarom ze onlangs een reporter van het muziekblad Rolling Stone toebeet: “You guys think I’m just a horny bitch? I have a lot of feelings!”

• Tokischa, zaterdag om 20:45 op de Red Stage

De kracht van het nu

Steven Umoh groeide op in Calabar, een kustplaats in Zuid-Nigeria waar vroeger slaventransporten vertrokken. Hoewel niemand in zijn familie met muziek bezig was, kon hij niet zonder. Manifesteerde dat zich in zijn thuisland nog vooral via een bovenmatige interesse in de Amerikaanse hiphop en R&B van pakweg Eminem, Snoop Dogg, Usher en Nelly, dan begon hij zich, toen hij op zijn 17de naar Londen verhuisde om te studeren, geleidelijk aan ook te interesseren in het muzikale erfgoed van het land dat hij had achtergelaten.

Een en ander leidde onder de artiestennaam Obongjayar al snel tot een boeiende mix van soul, dancehall, highlife pop en andere afrobeats. Samenwerkingen met zijn platenbaas Richard Russell, die hem ontdekt had op SoundCloud, en Pa Salieu, maar vooral met Little Simz en Fred Again., op wiens ‘Adore U’ je een sample hoort van zijn ‘I Wish It Was Me’, maakten een groter publiek vertrouwd met zijn eclectische sound.

Intussen bracht hij na een reeks singles en ep’s met Some Nights I Dream of Doors in 2022 zijn eerste langspeler uit. Op Couleur Café zal zijn setlist echter vooral bestaan uit tracks uit het recentere Paradise Now & Forever. Daarop focust hij vooral op het moment en op de groove, wist hij vorig jaar in het zog van de release te vertellen: “Ik wil veeleer een onderdeel van de muziek zijn dan er bovenop te gaan liggen. Ik wil het wiel niet opnieuw uitvinden, maar verfraaien.”

De plaat is genoemd naar het feestconcept dat hij introduceerde en duchtig experimenteerde met sound systems, en zo volledig in het teken stond van de kracht van het nu. Slaagt hij erin om maar een fractie van de energie van die clubavonden over te hevelen naar het Ossegempark, dan is een feestje gegarandeerd.

• Obongjayar, zaterdag om 22:15 op de Green Stage

Saturday night fever

Brandon Paak Anderson, beter bekend als Anderson. Paak, staat al een beetje verder in zijn carrière. Deze zomer permitteert de Californische kameleon het zich om zijn drumstokjes in te ruilen voor twee draaitafels en een microfoon en onder zijn alter ego DJ Pee .Wee plaatjes te draaien. Met negen Grammy’s op zijn schouw — vorig jaar won hij met Why Lawd? van zijn neosoul- en hiphopduo NxWorries nog de categorie Best Progressive R&B Album — moet hij niet zonodig nog meer zieltjes winnen, en kiest hij er op Couleur Café voor om zich uit te leven voor een publiek dat na nog een zongeblakerde dag nog niet uitgedanst is. Dat doet hij uitsluitend met vinyl. Af en toe zweept hij de meute daarbij nog wat extra op door alsnog een drumstick boven te halen, de dansvloer iets toe te roepen of zijn plaatjes te linken aan eigen tracks of projecten, zoals Anderson. Paak of Silk Sonic.

Maar de hoofdmoot van zijn deejaydoortocht bestaat uit vloervullers die zowel knallen in voetbalarena’s als op de lokale Femma-dansnamiddag. Of wat had je verwacht van een set die gewoonlijk opent met ABBA’s ‘Dancing Queen’ en afsluit met Dolly Partons ‘I Will Always Love You’. Daartussen kunnen zowel de Macarena, ‘Sweet Caroline’ als Tears For Fears zitten, maar ook Rihanna, Travis Scott en Soulja Boy.

Het benieuwt ons hoe de klassieke disco en pop classics uit de seventies en de eighties in de mix vallen met de eigentijdsere hiphop. Maar vooral ook hoe Technotronics ‘Pump Up The Jam’, een van zijn persoonlijke favorieten, hier binnen zal komen. Zit het zoals wel vaker tussen Missy Elliotts ‘Work it’ en Salt-N-Pepa’s ‘Push It’ of weet Brandon ons nog te verrassen?

• DJ Pee .Wee, zaterdag om 00:15 op de Green Stage

Uitgestelde thuismatch

Dat we lang op debuutalbum van Salomé Dos Santos aka Blu Samu hebben moeten wachten is een van de understatements van het jaar. Al in 2017 smulden we van ‘I Run’, het single-statement waarmee de Belgisch-Portugees-Kaapverdische zangeres terugblikte op de complexe relatie met haar bipolaire moeder. Daarna verhuisde ze van Antwerpen naar Brussel, waar ze een onderkomen vond bij de hiphoppers van Le77 en ontbolsterde als artieste.

Er verschenen een aantal singles en een ep. Ze werkte samen met Zwangere Guy en verdiepte zich in de lokale scene. Maar ze lag ook in de knoop met zichzelf, en een echt album wilde ze alleen uitbrengen als ze echt kon zijn wie ze was, niet alleen wie ze wilde zijn.

Op (K)not vertelt ze hoe ze die knoop langzaam ontwarde. Dat deed ze door haar demonen in de ogen te kijken, iets milder te zijn voor zichzelf en de contrasten, die haar persoonlijkheid typeren, gewoon te aanvaarden. Het resulteerde in een album dat tegelijk energiek en breekbaar is, en vanuit vogelperspectief een bredere muzikale visie hanteert, wat weg van haar urban verleden, ruimte makend voor meer pop, rock en elektronische contouren zoals drum-’n-bass.

Na een tijdelijke terugkeer naar Antwerpen is ze dit jaar opnieuw in de hoofdstad neergestreken, waar een nieuwe thuismatch op Couleur Café haar weer helemaal op de kaart kan zetten.

• Blu Samu, zondag om 16:20 op The Fox Stage