De museumfavoriet van Eric in het Hortahuis: ‘Een detail, maar Brad Pitt zag het meteen’

Terwijl veel cultuurhuizen een zomerpauze inlassen, trekt BRUZZ langs vaste museumcollecties in de stad. Elke week kiest een medewerker een persoonlijke favoriet uit de collectie. Vandaag: onthaalmedewerker Eric Bonnenge in het Hortamuseum.

Niemand werkt al langer in het Hortamuseum dan Eric Bonnenge (61). De deuren van het museum, sinds 2000 erkend als UNESCO-Werelderfgoed, zijn nog niet geopend wanneer Bonnenge ons verwelkomt. “Ik ben hier ondertussen een wandelend meubelstuk geworden”, lacht hij.

In 2009 kwam hij er terecht als PWA-medewerker, een tewerkstelling voor langdurig werklozen. Na afloop vroeg de toenmalige conservator hem terug te keren. "Sindsdien ben ik niet meer weggegaan." Bonnenge is vandaag onthaalmedewerker en manusje-van-alles in het museum. “En ik ben ook klusjesman van dienst: ik vervang hier wel 500 lampen per jaar.”

Het favoriete werk van Eric Bonnenge is niet de iconische lichtkoepel of een van Victor Horta’s originele meubelstukken. Voor de Ukkelaar schuilt Horta's grootste meesterschap in details zoals een kronkeling in de trapleuning, die niet meteen opvalt in de grandeur van de art nouveau-weelde in het museum.

Oog voor detail

Wie het museum binnenstapt, kan niet om de imposante traphal heen. De meeste bezoekers zijn vooral onder de indruk van de marmeren trap. "Begrijpelijk, die witte trap is inderdaad prachtig, maar zulke trappen zie je wel vaker in herenhuizen uit die periode. Ook de geëmailleerde tegels, ornamenten en gietijzeren structuren kom je elders tegen.”

De houten leuning kronkelt vanop de benedenverdieping, langs het muzieksalon, tot helemaal boven, naar het bovenste kamertje van het huis naast de lichtkoepel. Bonnenge volgt met zijn hand de sierlijke lus die de trapleuning tussen de eetkamer en het muzieksalon maakt en uit één stuk hout vervaardigd werd. “Horta had werkelijk oog voor elk detail,” zegt de onthaalmedewerker. “Die knoop blijft me fascineren. Het is een knap staaltje vakmanschap en spitsvondigheid. En toch lopen de meeste bezoekers er gewoon voorbij.”

Langs de andere zijde loopt de trapleuning sierlijk over in de armleuning van een zitbank. Eenzelfde stuk hout doet dubbel dienst: de architectuur en het meubilair vormen naadloos een geheel. “Dat was mij meteen opgevallen. Want dat een trapleuning overloopt in een fauteuil zie je wel vaker, maar niet uit één stuk hout”, legt Bonnenge uit.

Voor een bezoek aan het museum neem je best je tijd, zegt hij. “Veel bezoekers kijken vandaag vooral door het scherm van hun smartphone. Ze maken foto's en video's, maar missen daardoor veel bijzonderheden."

Maar af en toe valt de knoop ook andere bezoekers op, bewees een verrassende gast een aantal maanden geleden. “Brad Pitt heeft ons museum bezocht en heeft de houten knoop wél gezien”, glimlacht Bonnenge. “Hij heeft er zelfs een foto van genomen.”

Vitrinehuis

Het Hortamuseum in de Amerikastraat is een huismuseum. De Brusselse architect werkte vanaf 1901 op nummer 23 en woonde met zijn gezin op nummer 25, tot hij naar een woonst op de Louizalaan verhuisde. Hij ontwierp het huis in Sint-Gillis als visitekaartje voor potentiële opdrachtgevers.

“Het Hortahuis is een soort samenvatting van Victor Horta's werk. Omdat het zijn eigen woning was, kon Horta hier zijn verbeelding de vrije loop laten”, vertelt Bonnenge. "Hij experimenteerde met nieuwe ontwerpen en technieken. Al zijn de privévertrekken veel soberder. Al zijn geld zat in de bel-etage, waar hij zijn gasten ontving en liet zien waartoe hij als architect in staat was."

De originele architectuur en inrichting bleven bewaard. Het museum heeft ook een grote collectie meubels, plannen en tekeningen van de hand van Victor Horta. Vandaag is het een staalkaart van de art-nouveaustijl van de wereldberoemde architect.

“Na al die jaren voel ik me echt thuis in het museum. Er hangt hier un charme feutré, een gemoedelijke, warme sfeer,” besluit Bonnenge.