De museumfavoriet van technicus Jeroen: 'De buidelwolf ooit teruggeven aan de natuur'

Terwijl veel cultuurhuizen een zomerpauze inlassen, trekt BRUZZ langs vaste museumcollecties in de stad. Elke week kiest een medewerker een persoonlijke favoriet uit de collectie. Vandaag: wetenschappelijk technicus Jeroen Venderickx in het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen.

In een donkere hoek van het Museum voor Natuurwetenschappen, bij veel Brusselaars bekend als het ‘dinomuseum’, neemt Jeroen Venderickx ons mee naar een dier dat al negentig jaar uitgestorven is: de Tasmaanse buidelwolf. “Het is een enigmatisch dier”, zegt Venderickx.

De buidelwolf, ook wel de Tasmaanse tijger genoemd, was een roofbuideldier uit Australië. Door zijn strepen en puntige bek doet hij denken aan zowel een wolf als een tijger. “Europese kolonisten zagen het dier als een bedreiging voor hun vee en roeiden het uit.”

In 1936 stierf de laatste buidelwolf, sindsdien is er nooit meer een levend exemplaar gezien. “Dat vind ik heel symbolisch. Als we erin slagen op zo’n korte tijd een dier te laten uitsterven, dan kunnen we het misschien ook omkeren en dieren beschermen of zelfs terugbrengen.”

Een comeback van de buidelwolf? Helemaal uitgesloten is die niet, volgens Venderickx. Vandaag wordt nog steeds onderzoek gedaan naar de uitgestorven soort en naar de mogelijkheden om bepaalde diersoorten terug te brengen. "Of dat nodig is, weet ik niet. En of het ethisch is, is nog een andere vraag. Maar als we iets wat we zelf om zeep hebben geholpen ooit kunnen teruggeven aan de natuur, zou dat fantastisch zijn."

Bibliotheek van het dierenrijk

Jeroen Venderickx werkt al sinds 1998 voor het Instituut voor Natuurwetenschappen. Na een stage op de educatieve dienst wist hij dat hij er wilde blijven. “Na die week zei ik tegen mijn latere baas: ‘Ik kom hier werken.’ Hij zei dat er eerst een plek voor me moest zijn. ‘Nee nee nee, je hebt me niet goed begrepen: ik kom hier werken.’”

Sindsdien heeft hij zowat alle hoeken van het instituut gezien. "Ik ben nog geen grotere fan van het museum tegengekomen dan mezelf", zegt hij lachend.

“Ik heb hier nog maar zelden nee gezegd”, vertelt hij. “Als je altijd ja zegt, moet je soms toiletten kuisen. Maar dan kun je ook dinosaurussen opgraven in Rusland of met de Belgica meevaren voor DNA-onderzoek. Ik heb het allemaal gedaan.”

Meer dan een museum

Het museum, gelegen bovenaan in het Leopoldpark, is slechts het zichtbare deel van het Instituut voor Natuurwetenschappen. "Het museum is eigenlijk onze vitrine. Wetenschappelijk onderzoek is onze kerntaak."

In de museumzalen zijn zo’n 5.000 stukken uit de collectie te zien, maar in totaal bewaart het wetenschappelijk instituut zo’n 38 miljoen natuurwetenschappelijke objecten, van dino’s tot meteorieten en schelpen. Alleen al de insectencollectie telt naar schatting 18 miljoen exemplaren.

En de collectie groeit voortdurend aan, jaarlijks komen er meer dan 300.000 objecten bij. Als wetenschappelijk technicus prepareert Jeroen Venderickx dieren, zodat ze daarna veilig bewaard kunnen worden in de collectie of archieven. Nadat een dier van de taxidermist komt, verwijdert hij het resterende vlees en de ingewanden en behandelt hij het karkas zodat het jarenlang bewaard kan blijven voor onderzoek.

Nieuwe inzichten

“Er zijn objecten die al honderd jaar in onze collectie zitten en plots interessant zijn voor nieuw onderzoek. Er blijven nieuwe inzichten bijkomen, dat maakt het zo interessant”, zegt Venderickx.

Van de naar schatting vijfhonderd bewaarde buidelwolven wereldwijd, liggen er acht in het Instituut voor Natuurwetenschappen. In het museum zie je naast het opgezette dier ook videobeelden van de laatst levende buidelwolf en in de archieven bewaart het instituut de skeletten. De fascinatie van Venderickx voor de buidelwolf illustreert ook het wetenschappelijk belang van de de collectie. “Vorige week kwam een Amerikaanse wetenschapper naar Brussel om de buidelwolven te bestuderen.”

Jeroen vergelijkt de collectie van het instituut met een enorme bibliotheek. "Al die informatie zit in die dieren. Zoals in een bibliotheek alle verhalen in de boeken staan. Op een bepaald moment denkt iemand: 'Ah, dat boek is interessant', en haalt daar nieuwe inzichten uit”, klinkt het. “We hebben hier een bibliotheek van het dierenrijk in handen.”