Fotograaf Philippe De Gobert: 'Schaam je niet over de banaliteit van het alledaagse'

Al een halve eeuw lang maakt Philippe De Gobert unieke foto's met gebruik van maquettes van gebouwen en interieurs die hij zelf ineen knutselt. In Dedans/Dehors focust hij eindelijk op zijn geboortestad.

De werkwijze van de Ukkelse kunstenaar Philippe De Gobert is al decennia hetzelfde. Hij maakt maquettes van fictieve gebouwen en interieurs, die hij vervolgens belicht en fotografeert voor een greenscreen. Die beelden laat hij samensmelten met eigen foto's van uitzichten, met grote aandacht voor de juiste lichtinval door de ramen, om zo tot poëtische illusies te komen.

Eerder maakte hij zo al eigenzinnige 'stadsportretten' van het Franse Le Havre en New York, nu toont hij zijn beeld van Brussel. Dat is niet het Brussel van de iconische gebouwen en art-nouveaugevels, De Gobert richt zich liever op achtergevels en binnenplaatsen.

“Dit is geen toeristische gids, ik toon kanten van Brussel die normaal niet zichtbaar zijn”, zegt hij. “Ik vind de banaliteit van die architectuur boeiend, zeker als er wat bricolage aan te pas is gekomen. Mensen proberen dat vaak te verbergen, maar voor mij is dat niets om je over te schamen, integendeel. Het alledaagse zicht door de ramen achteraan in het Hortamuseum vormt bijvoorbeeld een krachtig contrast met de prestige van het gebouw.”

Voor zijn beelden van stadsgezichten was het belangrijk om locaties op voldoende grote hoogte te vinden, om de illusie in de (grootformaat)foto's te doen slagen. “De passerelle van de lift in de Marollen was zo'n plek, of het hellend pad langs de spoorweg aan het Viaductpark bijvoorbeeld. Maar veel van mijn foto's schoot ik op de trein tussen het Noord- en Zuidstation. Die aanpak is gebaseerd op mijn werk over New York, waar ik veel tijd doorbracht in de bovengrondse metro om een blik op de stad te krijgen.”

De verlaten interieurs van de kamers met grote vensters – van de maquettes dus – van waaruit je als expobezoeker naar de stad kijkt, zijn altijd sober, maar nooit helemaal leeg. Door de aanwezigheid van enkele objecten en meubels in de ruimte voelen ze op een bevreemdende manier bewoond aan. Vaak slingeren er lijsten en doeken rond, waardoor je je in de studio van een schilder waant.

“Ik heb vroeger ateliers van beroemde kunstenaars afgebeeld”, zegt De Gobert. “Nu bevatten mijn interieurs geen expliciete referenties meer, om de verbeelding van de kijker meer vrijheid te geven. Toch blijven kunstenaars­studio's een fascinatie waar ik naar terugkeer. Misschien omdat ik erin ben opgegroeid: mijn beide ouders waren schilders.”

Dedans/Dehors van Philippe De Gobert is van 10/9 tot 14/11 te zien in galerie LMNO, lmno.be