In La danse des renards vindt een jonge bokskampioen zijn niveau niet terug na een trauma. Het ontbreekt de debuutfilm van Brusselaar Valéry Carnoy niet aan punch.
Jonge bokser Camille vindt na een ongeval geen aansluiting meer bij zijn boksvrienden.
Review
Boksfilm ‘La danse des renards’ biologeert door wilde energie en verborgen zachtheid
Op een sportinternaat in een vos- en bosrijk gebied is bokskampioen Camille niet meer dezelfde na een levensgevaarlijke val. De fysieke wonde geneest, maar psychosomatische en psychologische pijn belemmeren hem. De schijnbaar zo hechte groep boksers interpreteert het als zwakte en verstoot hun voormalige leider. Zelf zijn sparringpartner, beste vriend én redder heeft geen oren naar zijn pijn, laat staan dat hij er zalvende woorden of gebaren voor heeft.
Zeg niet te gauw, wat flauw
Het is perfect verklaarbaar dat Brusselaar Valéry Carnoy met zijn dynamische debuutfilm meteen naar de Quinzaines des cinéastes in Cannes mocht en daar een goede beurt maakte. Hij raakt grote actuele thema’s aan, zoals de geestelijke gezondheid van topsporters, het aangeleerd onvermogen van adolescente jongens om gevoelens of het mentaal welzijn te bespreken, en de noodzaak om afstand te nemen van de groep en je eigen weg te gaan (zoals de vos).
Maar Carnoy maakt er geen preek van en voorkomt met interessante schijnbewegingen, zoals dansende vossen of een trompetterende atlete, dat zijn fusie van een boksfilm met coming of age voorspelbaar wordt.
Hij zoekt een balans tussen beklemming, verdriet om het aflopen van een intense vriendschap en gezond vertrouwen in energieke tieners die hun zachte kant ontdekken. De details en de schommelingen verraden dat hij weet waar hij over spreekt. Na zwaar bloedverlies maakte hij in zijn adolescentie iets gelijkaardig mee als beloftevolle voetballer.
De ontknoping mist mogelijk wat stootkracht. De film wint op punten, niet met een knockout. Maar La danse des renards biologeert dankzij de wilde energie en de verborgen zachtheid van het jonge acteergeweld.
De bloemen zijn voor hoofdrolspeler Samuel Kircher, een grote Franse belofte. Maar het applaus is ook voor boksende kompanen zoals Jef Jacobs, een Brusselaar die zo snel mogelijk terug de ring in moet.
