Salomé Dewaels over 'L'île de la demoiselle': 'Ik had de impact van het geweld onderschat'

2026 lacht Salomé Dewaels toe. In maart won de Brusselse filmactrice een René du Cinema met haar aangrijpende bijrol in Nino. Nu torst ze bijna alleen een ruig kostuumdrama over extreme misogynie.

L'île de la demoiselle van de Brusselse filmregisseur Micha Wald dramatiseert het waargebeurde verhaal van Marguerite de La Rocque. “Zij is een jonge vrouw van adel uit de zestiende eeuw. Haar oom De Roberval wil met haar trouwen in een nieuwe kolonie in Canada. Vlak voor de afvaart wordt ze verkracht door een van zijn soldaten. Ze blijkt zwanger en De Roberval laat haar met haar gezelschapsdame én haar verkrachter op het eiland L'île des Démons”, vertelt Dewaels.

Ze aanvaardde de rol vooral om werk te hebben. “Ik ben een jonge actrice die haar plaats nog moet verdienen. Ik heb de projecten niet voor het kiezen. Nu is L'île de la demoiselle bepaald geen project om nee tegen te zeggen. Het was een hoofdrol en dat is nieuw voor me. Het beloofde een menselijk avontuur te worden. Dan is er nog het pure plezier van een historische film. Mijn werk heeft sowieso iets kinderlijks. Spion of papa en mama spelen, dat is mijn vak. Maar als er kostuums bij komen kijken, ben ik nog enthousiaster dan anders.”

Voor de opnames werd er gekampeerd op het Bretoense Ouessant. “Een eiland dat je moet verdienen. We waren volledig afhankelijk van het weer, de wind, de getijden en het licht. De filmploeg moest het materiaal te voet naar moeilijk bereikbare locaties sleuren en 's avonds het zand uit de apparaten borstelen. In een jurk die wel zeven kilo woog moest ik een klif afdalen. Het was fysiek erg zwaar, maar dat kwam de film ten goede. Hoe paradoxaal het ook klinkt: het was zwaar, maar plezant.”

“Ik had me enorm voorbereid op de verkrachtingsscène. Alles was doorgesproken met een intimiteits­coördinator en met mijn tegenspeler, de erg lieve Louis Peres. De impact van al het andere geweld dat mijn personage te verduren krijgt, had ik echter niet voorzien. Niet alleen fysiek, ook emotioneel en psychologisch geweld. Al wist mijn hoofd dat het maar een spel is, mijn lichaam onderging het. Soms werd het me te veel, maar de filmploeg ving me geweldig op.”

Het frustreert Dewaels dat ze vaak in Frankrijk filmt en weinig in België. “Ik vind dat érg jammer.” Maar een verhuizing naar Parijs is niet aan de orde. “Parijs is mijn werk, Brussel mijn ankerpunt. Hier vind ik mijn evenwicht, mijn vrienden, mijn familie. Hier is mijn echte leven.”

Lîle de la mademoiselle draait nu in de bioscoop