Gala Dragot over haar debuut-ep: 'Ik moest leren om een storm te zijn'

In haar tienerjaren won de Belgisch-Albanese artieste Gala Dragot The Voice Kids, deed ze mee aan Eurosong en zong ze samen met Zwangere Guy de titelsong van Putain in. Op haar twintigste spreidt ze met de release van debuut-ep twerking music haar vleugels. En als het van haar afhangt is ze op haar dertigste een wereldster.

“Wat een aangename verrassing: Robert Schumann is er ook bij”, zegt Gala Dragot (20) enthousiaste wanneer ze plaatsneemt aan het tweepersoonstafeltje in een Brusselse koffiebar annex platenzaak. Het toeval wil dat de Duitse componist, een van haar jongste ontdekkingen, helemaal vooraan zit in de vinylbak die schuin naast haar staat. “Ik luisterde gisteren nog naar zijn Concert zonder orkest, een geweldige pianosonate die je niet vaak meer hoort.”

Tegenwoordig passeren ook tango's van Astor Piazzolla, jazzstukken van Carla Bley en chansons van Leo Ferré regelmatig de revue op haar Spotify, zegt de Brusselse it-girl, die onlangs nog door Dries Van Noten gevraagd werd de soundtrack te schrijven bij zijn defilé voor de Paris Fashion Week en het artwork bij haar muziek zelf schildert.

Wie dacht dat Gala Dragot zich makkelijk laat vastpinnen, komt bedrogen uit. De zangeres en pianiste groeide op in Grimbergen als dochter van een Albanese kunstenaar. Na passages in The Voice Kids (2020), Eurosong (2023) en Putain (2024) groeide ze uit tot een opvallende naam in de Vlaamse showbizz.

Dragot maakt deel uit van een generatie die zich weinig aantrekt van genres, maar onderscheidt zich doordat ze niet voor de makkelijkste weg kiest. Ondanks haar impulsiviteit wachtte ze tot haar contract met Universal afliep om haar debuut-ep twerking music uit te brengen.

“Spijt van mijn deelname aan The Voice Kids heb ik niet. Van niets eigenlijk, het maakt me wie ik ben. Het contract dat ik daarna tekende, beperkte me in mijn creativiteit, maar ik heb er altijd op vertrouwd dat ze me zouden loslaten. Onze visies lagen te ver uit elkaar. Ik zat er gewoon niet op de juiste plek.”

Muziek voor je plezier

Dat komt ook omdat ze haar situatie steevast vergeleek met die van haar leeftijdsgenoten aan de kunsthumaniora die wel konden genieten van hun vrijheid. “Zij mochten doen wat ze wilden, terwijl ik haast vergeten was dat je ook muziek kon maken voor je plezier.” Los daarvan beschouwt ze de overstap van het Jan-van-Ruusbroeckollege in Laken naar de kunsthumaniora in dezelfde Brusselse gemeente als misschien wel de cruciale stap in haar ontwikkeling.

“Ik volgde humane wetenschappen op een school die je niet aanmoedigde na te denken, of toch alleen als je wiskunde wou doen. Vroeg ik extra uitleg, kreeg ik te horen 'dat het nu eenmaal zo in het handboek stond'. Maar wat leer je dan?”

“Mijn artistieke basis heb ik meegekregen van thuis, maar de kunsthumaniora gaf me speeltijd om meer te ontdekken. Vooral muziekleraar Dieter Limbourg, die ook bij het Brussels Jazz Orchestra speelt, heeft mijn leven veranderd. Mijn eerste examen muziektheorie in het vijfde middelbaar was een flagrante buis. Toen ik afstudeerde, had ik 97 procent of zo. Veel meer nog dan me goede punten te geven, wakkerde hij mijn passie aan. Eerst dacht ik dat alles intuïtie was, hij leerde me hoe je die met theorie kunt voeden. Hij was streng, maar op een manier dat je hem wou volgen. Iedereen die bij hem in de klas zat, houdt van hem omdat hij je absorbeerde in zijn muzikale kennis.”

Onderweg naar een eigen zangstijl was haar doortocht in de KVS-theatervoorstelling Hannibal (2024) richtinggevend.

“Die heeft me gevoed als zangeres omdat ik dingen moest doen met mijn stem die ik nooit eerder had gedaan. Aanvankelijk wilde ik vooral mooi zingen: elk vibrato moest afgerond zijn en alle details moesten juist zitten. Ik was obsessief op zoek naar perfectionisme, maar zo'n hypergecureerde zang brengt je maar tot een zeker niveau. Hannibal leerde me dat mooi zingen maar een procent uitmaakt van wat je met je stem kunt doen. Ik moest met mijn stem de storm zijn en een andere soort energie kanaliseren. Eerst durfde ik dat niet, want men had me altijd opgedragen voorzichtig te zijn. Ik wist al langer dat een stem een spectrum is, maar net als veel andere dingen begrijp je zoiets pas echt als je het ook ervaart.”

“In mijn kinderjaren wilde ik vooral een diva worden: zingen, op een podium staan, creëren. Mijn voorbeelden waren Björk, Nina Simone, Gena Rowlands … allemaal vrouwen die erg goed zijn in wat ze doen. Eigenlijk zag ik mezelf altijd als een heel groot persoon, ook al was ik nog heel klein en had ik niets om aan te bieden.”

Voor wie haar niet op haar woord gelooft: check de videoclip van 'Outfit van me daddy', een van de eerste solotracks van Zwangere Guy uit 2017. Daarin kroop de jonge Gala in de huid van een kinderversie van ZG en lipte ze zijn teksten mee. “Bij de opnames had ik gevraagd of we binnenkort samen muziek konden maken en (verrukt) hij zei ja.”

Onzichtbaar

Het zou uiteindelijk duren tot ze gevraagd werd om 'Equinox', de titeltrack van Putain, mee in te zingen dat die samenwerking vorm kreeg. “Een full circle moment, ook omdat ik gaandeweg een soort liefde voor hem ontwikkeld had. Na Eurosong wilde ik lang geen sessies doen, omdat ik vond dat ik mezelf niet was. Elke keer ik 'T'inquiète' of 'Dry kitchen' live moest zingen, wilde ik me onzichtbaar maken. Toen ik voor 'Equinox' naar de studio moest, had ik misschien twee jaar niet met anderen samengewerkt. Dat was spannend, maar uiteindelijk verliep alles supervlot en veel chiller dan ik gewoon was. Er werd haast een spirituele energie getriggerd waarin vertrouwen kon ontwikkelen en ik me kwetsbaar durfde op te stellen.”

Dat nam ze mee naar de opnames van haar debuut-ep die binnenkort verschijnt. Daarop figureren zowel liedjes die ze al schreef op haar vijftiende, zoals 'Bees and we', als tracks die later vorm kregen, zoals 'Femcel anthem'.

Een soort van mixtape noemt ze het, die terugblikt op de romantische ziel die ze ook vroeger al was, maar die zich als kind van ouders die ooit het communistische Albanese regime ontvluchtten ook vragen stelt over onze vrijheid, hoe integer we nog durven te zijn en hoe we ons kunnen verzetten tegen zoveel mediocriteit om ons heen.

“Ik ben superlevenslustig en leef keihard in het moment, maar vind het voor mijn eigen welzijn even belangrijk om zoveel mogelijk terug te blikken en te reflecteren”, besluit ze zelfverzekerd, als uithangbord van een generatie die er niet voor terugdeinst rauwe intimiteit te koppelen aan grenzeloze ambitie. “Daarmee hoef je niet te wachten tot je vijftigste.”

De ep twerking music verschijnt op 5/6. Gala Dragot treedt op 19/5 op in Pilar, pilar.brussels, en op 29/5 op Les Nuits, lesnuits.be