Mula B dwingt oeverloos respect af met aanstekelijke show in volle zon

Er vonden zaterdag misschien niet veel concerten plaats op Couleur Café, maar de openingsset van rapper en producer Mula B zou ook op een gewone festivaldag blijven hangen zijn. Het is van de verjaardagsshow van STIKSTOF geleden dat Nederlandstalige hiphop hier zoveel indruk maakte op het uitgelaten jonge volkje.

“Ik dacht dat niemand zou komen kijken. Ik ben echt blij.” Mula B was aan het einde van zijn ijzersterke set zichtbaar aangedaan door de bij momenten uitzinnige reactie van het Couleur Café-publiek. Dat was terecht dankbaar voor de manier waarop hij de hitte doorstaan had op het warmste moment van de dag. Hij had misschien al vijf keer gezegd dat hij doodging, maar hij bedoelde dus gewoon dat hij doorging. Eén lettertje verschil, maar het maakte de dag van alle aanwezige vroege vogels.

Rotvaart

Bij de openingstonen stonden er nochtans maar enkele rijen vlak voor het hoofdpodium. De meesten hadden de schaduw opgezocht dicht bij PA-toren of onder de bomen. Maar na een knalstart met onder andere korte, snelle versies van ‘La Familia’, ‘Pijp Uit’ en de Frenna-features ‘Viraal’ en ‘Broski’s’, had Hicham Hendrik Mulasi Gieskes, zoals Mula B echt heet, zoveel energie en adrenaline het terrein opgepompt dat het, zon of geen zon, steeds verder volliep.

Voor hij het podium opkwam moest trouwens eerst het beschermend folie van de elektrische apparatuur verwijderd worden. Het duurde ook niet lang voor de rapper met Congolees-Marokkaanse roots en zijn polyvalente muzikant zich van hun overbodige T-shirt ontdaan hadden. Doorbraakhit ‘Bandolero’ werd uitbundig meegezongen. ‘Domme Jongens’ kreeg een rotvaart mee. Maar naarmate de set vorderde deden de donkere, melancholische beats die de authentieke rhymes begeleiden ons ook meer en meer aan STIKSTOF denken. Alleen was de plaats delict hier Den Haag en niet Brussel.

Twee voor de prijs van één

“De volgende tune durf ik eigenlijk niet meer aan te vatten,” wierp hij nog op, waarna hij alsnog zijn classic ‘Coke In De Uitverkoop’ het terrein opspuwde, het begin van een lange apotheose waarin de ene breakbeat de andere de loef trachtte af te steken. Mula B zingt en rapt over de straatcultuur en de criminaliteit waar hij vroeger, toen hij zelf nog een handeltje runde in de Haagse Schilderswijk, deel van uitmaakte. Omdat hij als ervaringsdeskundige recht van spreken heeft, liet iedereen zich gewillig inpakken door deze praatjesmaker, die ook deliverde en kon scoren omdat hij zijn spul verkocht met een dosis zelfrelativering.

We zagen horden tienermeisjes, thuis waarschijnlijk doodbraaf, ‘Twee voor de prijs van één / Ik heb die snuif en steen’ meerijmen alsof hun leven ervan afhing — wat in een groezelig straatje misschien zo geweest zou zijn. Ook hier werd de ene high opgevolgd door de andere. Het al even extatisch meegezongen ‘Allang Niet Meer Van Jou’, op het album Narcopop een feature met Goldband, klonk als onafhankelijkheidsstatement. En dan moesten we het heerlijk mediterrane ‘Papito’ nog krijgen.

Polyvalente medewerker

Cruciaal in de sterke set was dat Mula niet gewoon een dj had meegenomen, maar een polyvalente medewerker, die mee de scène vulde. Rangel Silaev was zo’n multi-inzetbaar baasje waar elke mc van droomt. Voor ‘JNTP’ speelde hij nog leentjebuur bij Manu Chao om dat ultrabesmettelijke ‘Bongo Bong’-motiefje uit zijn keyboard te toveren. Tijdens andere exotische passages haalde hij een akoestische gitaar boven. ‘Goeie Sosa’ had dan al een elektrische gitaarsolo gekregen en bij ‘Liefde Is Duur’ dook zelfs een keytar op.

Chapeau tenslotte aan de programmatoren die Mula B hier de perfecte spot hadden gegeven. In minder ervaren handen had dit nooit geweekt. En zo was nog maar eens aangetoond dat een artiest die wil werken respect en ontzag afdwingt, en wat gegeven werd dubbel en dik terugkrijgt. Iedereen blij.