Oneohtrix Point Never in Bozar: een hallucinerende trip tussen oerknal en doomscrollen

In de Henry Le Bœufzaal van Bozar bracht Oneohtrix Point Never maandagavond geen klassiek concert, maar een overweldigende audiovisuele trip. Samen met Freeka Tet gidste Daniel Lopatin het publiek door een zintuiglijke trip vol digitale chaos en vervreemdende schoonheid.

Het orgel van de Henri Le Bœufzaal werd opgeborgen achter een dik zwart gordijn. In de plaats verscheen een wit scherm dat deel uitmaakte van het podiumbeeld. Oneohtrix Point Never bracht in Bozar een show die even hypnotiserend als ontregelend was.

Daniel Lopatin, beter bekend als Oneohtrix Point Never, is een Amerikaanse componist en producer die al meer dan tien jaar de grenzen van elektronische muziek aftast. De Amerikaan groeide de voorbije tien jaar uit tot een van de meest invloedrijke figuren binnen de experimentele muziek: een pionier die ambient, nostalgische synthklanken en digitale chaos samenbrengt.

Zijn werk reikt verder dan de underground. Lopatin maakte bekroonde filmmuziek voor onder meer Good Time en Uncut Gems en meer recent ook de soundtrack voor Marty Supreme. Daarnaast werkte hij samen met artiesten als The Weeknd, Charlie XCX, James Blake, Iggy Pop en David Byrne.

Van verstilling naar overprikkeling

De show speelde voortdurend met uitersten. Momenten van verstilling – bijna ambient – werden abrupt doorbroken door een lawine aan beelden en geluiden. Het nieuwste album van Oneohtrix Point Never uit 2025, Tranquilizer, stond centraal, maar rustgevend was het allerminst.

Integendeel: de muziek wiegde je eerst in een vals gevoel van veiligheid, om je daarna desoriënterend door elkaar te schudden. Het resultaat was met momenten eerder uitputtend dan ontspannend.

De visuals deden daar nog een schep bovenop. Freeka Tet is dan ook geen klassieke VJ, maar een multidisciplinaire digitale kunstenaar die werkt op het snijvlak van technologie, performance en internetcultuur.

Hyperrealistische jungles

Op het menu gisterenavond: een kaleidoscopische stroom van beelden. Van kosmische explosies en watervallen tot hyperrealistische jungles, een elektrisch haardvuur en zelfs het Vrijheidsbeeld. Het witte doek fungeerde vaak als raamvertelling, een scherm in een scherm, waarbij voortdurend werd ingezoomd en uitgezoomd.

Halverwege draaide de blik zich plots om: het publiek kwam zelf in de spotlight te staan. De tribune werd fel uitgelicht, alsof de zaal een hedendaags panopticon werd waarin niet alleen gekeken, maar ook bekeken werd.

Die omkering paste perfect binnen de thematiek van de show: een wereld waarin constante prikkels, observatie en informatie-overload de norm zijn. Zelfs Lopatin leek af en toe gefascineerd naar zijn eigen beelden te kijken, alsof ook hij zich liet meeslepen door het universum dat hij creëerde samen met Freeka Tet.

Labyrint zonder uitgang

In de finale werd het publiek een labyrint van eindeloze kamers ingetrokken, tot alle logica leek te verdwijnen. Dansende skeletten onder dreunende synths, een desintegrerende werkelijkheid en dan plots een breuk. “I hope it’s been a pleasant journey for you?”, klonk het ironisch.

Wat Oneohtrix Point Never in Bozar bracht, was geen optreden dat je passief ondergaat. Het was een ervaring die je volledige aandacht opeiste en beloonde. De set laveerde tussen verschillende tempo’s en bewustzijnsniveaus. Van hyperalert naar wegzakkend in gedachten, en weer terug. Geestverruimend, bombastisch en compromisloos: een trip die evenveel vraagt als ze geeft.

Gezien op 13/4 in Bozar