Roméo Elvis en Oscar and the Wolf houden een tricolore feestje in de AB

In de Ancienne Belgique bezegelden Roméo Elvis en Max Colombie, alias Oscar and the Wolf, hun bromance met een bijwijlen uitzinnige show. In een weelderig decor maakten ze elkaar het hof alsof ze elkaar al jaren kenden.

De samenwerking tussen de Franstalige rapper en de Vlaamse popprins was een van de mooiste verrassingen van het (na)jaar. Hun werelden leken mijlenver uit elkaar te liggen, maar toen ze na jaren lonken eindelijk elkaars pad kruisten, laaide de creativiteit meteen hoog op. Met de ep Jardin en drie shows in de AB als bezegeling van hun liefde voor elkaar.

Hun bromance over taalgrenzen heen vergeleken beide heren graag met de onmogelijke liefde tussen Romeo en Julia, naar de tragedie van William Shakespeare. In een volle AB, die zich symbolisch had gevuld met een publiek uit verschillende landsdelen, werd het voor de twee (voormalige) Brusselaars geen tranendal, maar een triomf. Als een shakespeariaanse drieakter hadden ze hun show opgevat, compleet met theatraal openritsende gordijnen. In deel één werden de twee hoofdrolspelers opgevoerd, terwijl er in roze neogotische letters ‘Roméo + Oscar’ op het doek werd geprojecteerd.

In een witte rookwolk verschenen de twee confraters op de luide tonen van 'Crocodilla'. Hun opkomst voelde net zo groots als die keer dat Zwangere Guy voor het eerst zijn intrede deed in de grote zaal van de AB. Om het nog wat dramatischer te maken droeg Max Colombie een buitenmaatse bontjas waarmee hij Antarctica kon bedwingen, Roméo Elvis een hoofddeksel waarin een roedel wolven verstopt zat. De song toonde meteen zijn tanden, woeste rapmetal met de fijnzinnigheid van Limp Bizkit, maar roteffectief.

“Don’t like my girly energy, m’en bats les couilles, masculinity, m’en bats les couilles”, onderstreepten de nieuwbakken bloedbroeders de onwaarschijnlijke samenvloeiing van hun twee werelden vervolgens in ‘M’en ballec’. Er viel een banner naar beneden met daarop een leeuw en een haan. Subtiel was het niet, symbolisch des te meer.

De samenwerking tussen de twee artiesten kwam er nadat ze beiden weer recht krabbelden na een donkere periode in hun carrière. Stukjes dialoog lichtten toe hoe ze samen het licht weer aanknipten, in de zonnige tuin van het landgoed van Max Colombie waar ze zich vrij voelden om te doen wat ze wilden. Die herwonnen joie droop van de show.

Plastic tuinmeubilair

“Het voelde alsof we buren waren die elkaar nooit hadden ontmoet”, zei Roméo Elvis nadat hij in zijn eentje ‘Drôle de question’ en een paar andere, minder pakkende nummers uit zijn solorepertoire had opgediept. “Op een dag zat ik in mijn tuin en zag ik een doorgang naar een andere tuin. Die van Oscar.” Na het Oscar and the Wolf-liedje ‘Taste’ vertelde Colombie hoe hij een gekke droom had gehad waarin die tuin voelde als de hemel.

Het woord ‘Jardin’ luidde deel twee van de avond in. Het decor, een jardin sauvage met weelderige planten en bomen, werd nu helemaal uitgelicht. Roméo Elvis en Colombie vooraan, de band wat weggestopt, het zorgde voor een sprookjesachtig effect waarin de twee frontmannen elkaar het hof maakten. Ze namen plaats op wit plastic tuinmeubilair, maar met de discobeats van ‘Chargé’ gingen de stoelen algauw aan de kant.

Er begon een glitterbol tussen het gebladerte te spinnen. Colombie beleed zijn liefde voor de Belgische danceklassieker ‘Something’ van Lasgo, die zangeres Evi Goffin zelf mocht komen meezingen. Het trancey ‘Fading into you’ salueerde daarna nadrukkelijk ‘Show me love’ van Robin S. Zo gaven Roméo Elvis en Max Colombie een vette knipoog naar de nineties, het decennium waarin ze beide geboren waren. Hun eigen nummer ‘Bon sens’ ontvouwde zich net zo goed als een Belgische danceclassic. Toen de drop eraan kwam, ontplofte de zaal.

Met dit project wilde Roméo Elvis meer van de dansbeats van Colombie snoepen, muziek waar hij als tiener vaak naar had geluisterd. Het voelde voor hem soms nog wat onwennig aan, maar hij werkte zich met Nederlandse zinnetjes uit de naad om iedereen mee te krijgen.

Tijdens zijn rondje solosongs lukte Colombie wel wat Roméo Elvis daarvoor niet helemaal klaarspeelde: de zaal tot een kookpunt brengen. Met dank aan de wereldsong ‘Princes’ en het op een zoete, balearic bries deinende ‘Breathing’. “Er is de laatste tijd zoveel fucking lelijkheid in de wereld”, zei hij, “laten we met deze show wat schoonheid terugbrengen.” Hij liet zijn stem trillen, spinde als een derwisj in het rond en voelde zich duidelijk helemaal één met de show. Hij oogstte het luidste applaus van de avond.

Colombie lapte er nog een stukje ‘Losing my religion’ van REM bij, het eerste nummer dat hij naar eigen zeggen kon meezingen. Waarna hij zijn opnieuw toegesnelde confrater andermaal een hartje toewierp door te vertellen hoe hij had gehuild toen hij zijn nummer ‘Orangé (Nelly)’ voor het eerst had gehoord. Verleid door de poëzie van Roméo had hij een extra strofe geschreven.

In badjas

De tuin vulde zich met een oranje gloed, de twee stemmen verstrengelden zich. “Le ciel est orange, les feuilles tombent sur le sol”, klonk het, “Disons qu’elles sont rangées.” En natuurlijk zongen ze de laatste lijn samen: “Ça me fait penser à toi.”

De ‘Final act’ sloot de avond daarna af. ‘Lose my baby’ volgde, over hoe iedereen een soulmate nodig heeft, emotioneel hun strafste song. Roméo Elvis kroop dicht bij Colombie om in één microfoon te zingen. Rap en pop vloeiden naadloos in elkaar over. Waarna ze even karikaturaal uitzwaaiden als ze begonnen waren, beiden in badjas voor de discopop van ‘Ceiling’. Het dak hoefde er niet meer af, dat hadden ze er eerder al afgeblazen.

Roméo Elvis & Oscar and the Wolf, gezien op 14/12 in de Ancienne Belgique. Nog te zien op 15 & 16/12, abconcerts.be