Roméo Elvis en Oscar and the Wolf : 'Jouw Nederlands is goed, je bent gewoon verlegen'

Er was eens een jardin sauvage waar twee creatieve zielen elkaar vonden én zichzelf terugvonden: Roméo Elvis en Oscar and the Wolf-frontman Max Colombie, wier muzikale ideeën en persoonlijkheden samensmolten in een veelkleurige ep die ze deze week voorstellen in de AB. “Ik kon nooit verdragen dat er iemand anders op mijn canvas schilderde.”

“Meestal doen we de interviews in het Frenglish”, antwoordt de pr-verantwoordelijke wanneer ik in de lobby van The Standard peil naar de taal waarin Roméo Elvis en Max Colombie het liefst communiceren. “Doe maar Fremish”, knipoogt de rapper even later wanneer we bij de twee Belgische artiesten op audiëntie mogen, vier hoog in een akelige lege balzaal waarvan het vasttapijt zo uit The shining lijkt geplukt. “Dat is een mix van Vlaams en Frans.”

Roméo Elvis ziet er opvallend gewoontjes uit, maar opgeruimd. Terwijl hij een fidget spinner tussen zijn vingers laat tollen, komen verschillende tattoos onder de mouwen van zijn T-shirt piepen. “TPA” lees ik op zijn voorarm, een verwijzing naar zijn gelijknamige album uit 2022 en kort voor “tout peut arriver”, een levensvisie die hem de voorbije jaren voortstuwde.

Zo ook richting dit huwelijk, dat beide heren consumeren met drie concerten in de AB én de ep Jardin, een eclectische mix van rap en dance die soms weemoedig klinkt maar net zo goed feestelijk. “Jouw Nederlands is best goed, maar je bent verlegen”, zegt Max Colombie, zijn hoofd diep begraven in een hoodie. “We mixen alles door elkaar, zoals het in België hoort.”

Bref, het wordt Engels, met twee woorden Frans en geen enkel Nederlands.

De samenwerking tussen Roméo Elvis en Max Colombie is verrassend, maar voelt tegelijk helemaal logisch als je hun trajecten naast elkaar legt. Beide artiesten hebben altijd op het smalle grensvlak tussen mainstream en indiescene bewogen. Ze werden geboren met slechts een jaar verschil, in 1991 en 1992, en groeiden op aan de rand van Brussel, in respectievelijk Linkebeek en Dilbeek. Beiden brachten hun debuutalbum uit in 2014, en sindsdien hebben ze zowel groot succes als turbulente periodes meegemaakt. Na een moeilijke tijd herontdekte Roméo Elvis zijn plek met zijn Écho-project, waarin hij meer introspectief te werk ging dan ooit tevoren. Ondertussen confronteerde Max Colombie zijn eigen demonen op zijn album TASTE, en werkte hij zich geleidelijk weer terug in het licht na een donkere periode.

Ondanks hun gelijkaardige, soms hobbelige parcours doorheen het Belgische poplandschap, hadden hun paden zich nog nooit gekruist – tot nu. “Wat eigenlijk gek is, want België is zo klein”, zegt Colombie. “Ik ontmoet makkelijker artiesten uit Nederland dan van over de taalgrens.” “Ik heb Vlaamse roots, dus ik heb altijd goede relaties gehad met Vlamingen”, voegt Roméo Elvis eraan toe. “Met Zwangere Guy, natuurlijk, maar ook met bands zoals Hooverphonic. Vlaanderen omarmde me veel sneller dan Wallonië. De eerste keer dat ik op een magazinecover stond, was in Vlaanderen.”

Kortom: het is moeilijk te geloven dat jullie elkaar nooit eerder tegenkwamen.
Max Colombie: (Kijkt naar zijn confrater) Weet je nog die keer op de Red Bull Elektropedia Awards? We waren allebei genomineerd, maar Roméo won alles. En ik dacht: wie ís die kerel?
Roméo Elvis: Die taalbarrière speelde ons parten, en hoe je het ook draait of keert: er is gewoon een cultuurverschil. We maakten dan nog eens heel andere muziek. Ik heb een open geest, maar ik had nooit gedacht dat ik met iemand als Max zou samenwerken. Mijn carrière is bovendien heel erg op Frankrijk gericht, en dat is een moeilijk publiek dat veel zorg nodig heeft. Dus, nee, samenwerken met iemand die ver van mij afstond, was niet het eerste waar ik aan dacht. Maar dat is nu net de kern van dit project: going further than your expectations and what you think about someone else.
Colombie: Twee kampen die één entiteit worden. Zoals Romeo en Julia. Zo voelt het echt.

Hoe hebben Romeo en Julia elkaar dan uiteindelijk gevonden?
Roméo Elvis: De voorbije twee jaar was ik op zoek naar nieuwe geluiden, ik was het beu om enkel rapmuziek te maken en me te richten op de Franse scene. Ik wilde kunnen dansen, en mijn publiek laten bewegen. Voor ik mij op de rap stortte, ging ik veel naar clubs. Ik hield van drum-‘n-bass en minimal techno. Ik wilde terugkeren naar die sounds. Mijn vrienden zeiden allang dat ik eens een lijntje moest uitwerpen naar Max. We werkten sowieso al met dezelfde bassist en toetsenist. Onze managers kennen elkaar...
Colombie: Op een gegeven moment zijn we elkaar berichten beginnen te sturen.
Roméo Elvis: Ik vroeg Max wat hij vond van Travis Scott op Les Ardentes. Daarna stuurde hij een selfie van hem en een beeld van mijn smoel op een affiche op dat festival.
Colombie: Ik schreef dat ik foto’s van hem op posters moest nemen, omdat we elkaar nooit in het echt zagen.
Roméo Elvis: Mijn manager vond ook dat ik Max moest opzoeken, en zo de inspiratie tanken waarnaar ik op zoek was, om mijn muziek te verbreden. Ik was nieuwsgierig, dus dacht ik: waarom niet? We hebben dan samen gekookt en ik besefte meteen: deze guy is cool. Als ik niet fuck met degene met wie ik werk, dan wordt het niks. Maar Max is goofy. Een pince-sans-rire zeggen we in het Frans. Hij is grappig, maar doet je niet per se lachen. Sarcasme is zijn wapen. Het klikte en we zijn muziek beginnen te maken, op een natuurlijke manier. Daarna besefte ik dat het meer was: er smolten twee culturen samen, en dat vond ik mooi.

Wat hoopten jullie stiekem bij elkaar te ontdekken?
Colombie: Ik ben een fan geworden van Roméo toen ik zijn nummer ‘Orangé’ hoorde, en de clip daarvan zag. Ik heb er echt om moeten huilen. Toen begreep ik dat er een diepte en een poëzie zitten in zijn muziek. Hij is geen stereotiepe rapper.

Jij hebt met heel veel mensen samengewerkt, Roméo. Van je zus Angèle over Zwangere Guy tot de Britse rapper Loyle Carner en Blur-frontman Damon Albarn. Maar voor jou, Max, is dit de eerste collab. Hoe komt dat?
Colombie: Ik was het altijd gewoon om in mijn eigen toren te zitten. Ik kon me niet voorstellen dat iemand anders op mijn canvas zou schilderen terwijl ik iets aan het maken was. Maar dan zag ik dat Roméo en ik zijn door zoveel dezelfde dingen gegaan. De manier waarop onze carrière een vlucht genomen heeft, de angst en de stress die bij de job horen ... Het was een eye-opener om iemand te ontmoeten met soortgelijke struggles.

Jullie hebben beiden enkele jaren geleden Brussel ingeruild voor het platteland. Was dat om dezelfde redenen?
Roméo Elvis: Bij mij was het de pandemie. Ik had een tuin nodig. Mijn vrouw is een Française, maar ze wilde hier een leven opbouwen, een gezin stichten. The whole package. En daar was ruimte voor nodig.
Colombie: Ik dacht dat ik een echte stadsjongen was omdat ik zoveel uitging. In de stad is het zo makkelijk om iemand te bellen, en twee minuten later ben je op stap. Maar uiteindelijk merkte ik hoeveel angst dat veroorzaakte. Ik had het toen niet door, maar het is ontzettend vermoeiend om voortdurend omringd te zijn door mensen. Ik besefte dat ik eigenlijk introvert ben. En ja, dan begin je te drinken en drugs te gebruiken om die drempel over te raken. Weggaan uit Brussel heeft me gered.

Jij woont in een prachtig landhuis, een kasteel bijna, met een grote, weelderige tuin. Hoe symbolisch is het dat jullie ep Jardin heet?
Colombie: We hebben onze ep in mijn tuin gemaakt, dus die titel leek ons logisch. De songs die we opgenomen hebben, zijn heel eclectisch. Net zoals de natuur. Die ep is een soort jungle, une nature sauvage. Er is zoveel schoonheid en orde in de natuur. En juist het contrast tussen orde en chaos is zo interessant, want het komt altijd weer neer op natuur, op schoonheid, op perfectie. Wanneer die dualiteiten samenkomen, ontstaat er een soort synergie waar iets moois uit groeit. In Romeo & Juliet is de tuin ook de plek waar ze kunnen samenzijn, waar de liefde kan groeien.
Roméo Elvis: Wij zijn twee artiesten met tien jaar carrière achter zich, met ups en downs, twijfels en gedoe, en nu zijn we dertigers en beseffen we: dit is de plek waar ik me het beste voel.

“Je vais rester dans le fond du jardin avec ma famille pendant que le monde pète”, klinkt het in ‘Lose my baby’. Is die jardin jullie tuin van Eden?
Roméo Elvis: Precies. A safe place. Je houdt er de buitenwereld op afstand, maar je voelt je er toch op je gemak. En het is het laatste stukje natuur van de mens. Elke keer als ik er was, scheen de zon ook. Heel bizar.

Ideaal om in het zwembad te duiken, zoals te zien was op Instagram.
Colombie: (Leeft op) Ik hou van het gevoel van gewichtloosheid als je onder water bent. De zwaartekracht valt weg. Er is geen geluid. Het voelt veilig.
Roméo Elvis: Onder water zijn is iets héél puurs.
Colombie: Alsof je in de baarmoeder zit. Wellicht voelen we ons daarom zo goed in water.
Roméo Elvis: Een zwembad doet mij ook aan mijn kindertijd denken. Als kind wilde je altijd zo diep mogelijk duiken. Een heerlijk gevoel.
Colombie: Ik waande me altijd een superheld onder water.
Roméo Elvis: Ja! Spiderman. Als kind leek het alsof je kon vliegen.

Ik zag in een clip ook schapen die door je tuin banjeren. Ben je hier ook een schapenboer geworden, Max?
Colombie: Ik heb andere schaapjes die ik moet verzorgen. (Lacht) Vier keer per jaar komt er een herder, en dan blijven zijn schapen twee weken om het gras kort te houden. Met een grasmachine krijg je dat niet gedaan. Ik vind die beesten geweldig. Ik doe dan ook een praatje met die man, om te horen wat voor schapen we deze keer hebben, hoeveel hij er heeft verkocht enzovoort. Het is fijn om te zien hoe het leven zijn eigen ritme volgt, helemaal los van onze hectische agenda’s. Er zit iets rustgevends in het observeren van de manier waarop de natuur zichzelf organiseert; het herinnert me eraan dat niet alles gecontroleerd kan of hoeft te worden.

“Elvis, tu fais une EP avec une folle?” klinkt het gespeeld verontwaardigd in het nummer ‘M’ballec’. Krijgen jullie veel commentaar op jullie samenwerking?
Roméo Elvis: Met elkaar omgaan en samen muziek maken is iets heel natuurlijks voor ons, because we fuck with each other and it’s like friendship. Maar je weet natuurlijk in welke wereld we leven. Je moet jezelf durven te overstijgen, je beperkingen, je denkpatronen. Dat is wat ‘M’ballec’ ook betekent: “Je m’en bats les couilles.” Ik trek me er geen zak van aan.

Max vertelde me ooit dat hij met zijn excentrieke outfits larger than life wil ogen, anders heeft hij het gevoel dat hij dat podium niet verdient. Herken je dat, Roméo?
Roméo Elvis: Dat vind ik fijn om te horen, ik heb hem dat nog nooit horen zeggen. Het hoort allemaal bij artiest zijn. Ik dacht dat ik bekend was om wie ik was. Maar artiest-zijn is meer dan muziek alleen: het is ook stijl, cultuur, uitstraling. Dat heb ik van Max geleerd.
Colombie: Ik denk dat het vooral te maken heeft met eerlijkheid en je project benaderen op een kinderlijke, onbevangen, misschien wat naïeve manier. Maar ook met een flinke portie geluk. Om het tien jaar vol te houden, komt het echte werk kijken. Dan moet je begrijpen wie je bent en wat je vertegenwoordigt.

Als bekende persoon ligt je leven onder een vergrootglas. Is dat intussen makkelijker om te dragen?
Colombie: Op tien jaar tijd kweek je een dikke huid. Commentaren online raken me niet meer. Ik heb begrepen dat de wereld niet zal veranderen. Soms ben ik er ook dankbaar voor, want op een manier trekken die commentaren ook goeie mensen aan.

“Je me sens redevenir quelqu’un”, zing je in ‘Ceiling’, Roméo, een clubby nummer over genieten van het leven.
Roméo Elvis: Ik heb het gevoel dat ik met deze ep weer dingen ben beginnen te maken om de juiste redenen. Al die shitstormen waar je in terechtkomt, doen je twijfelen. Je begint jezelf in vraag te stellen. Is het waardeloos wat ik doe? Wie ben ik? Heeft het geen betekenis? Blah, blah, blah. Maar als je weer aanknoopt met je echte passie, en je je niets aantrekt van de rest, weet je weer waarom je het doet. Ik heb mezelf teruggevonden.

Laatste vraag: schilderen jullie nog?
Colombie: Nee, ik ben gestopt na mijn studies, ik was getraumatiseerd door school.
Roméo Elvis: Ik teken en schilder, ja. De volgende keer organiseren we samen een expo, beloofd!

The ep Jardin is nu uit. Roméo Elvis & Oscar and the Wolf stellen die samen voor op 14, 15 en 16/12 in de Ancienne Belgique, abconcerts.be