TP Le Green rouwt om zoon met muziek: 'Met deze songs wil ik hem onsterfelijk maken'

In 2021 verloor De Munt-medewerker Tim Beernaert zijn zoontje bij een tragisch ongeval. Muziek werd een levenslijn, de songs die hij schreef condenseerden in een album dat hij onder meer met de Brusselse bassist Nicolas Thys inblikte. “Natuurlijk wilde ik die plaat niet maken”, zegt hij over zijn aangrijpende werkstuk dat hij deze week meeneemt naar de KVS.

Vind je het erg als ik een stukje van je croissant steel?” Tim Beernaert kijkt met hongerige blik naar zijn confrater Nicolas Thys. “Zeker, maar de smaak is wel ... intens”, glimlacht die laatste minzaam. Nadat enkele hugs zijn uitgedeeld, vleien de twee muzikanten zich neer in de kamerbrede sofa's van MOK Studio, de hippe luisterbar die zijn high-end stereo vandaag ten dienste stelt van de jarige Miles Davis.

Beernaert woont in Leuven, maar werkt als hoofd public relations bij De Munt. Thys mag Schaarbeek zijn thuis noemen. Dankzij bands als TaxiWars en ontelbare jazztrio's spreidde het actieterrein van de (contra)bassist zich de voorbije decennia uit over heel België en ver daarbuiten. Rond de eeuwwisseling kampeerde hij een paar jaar in New York, om er de bakermat van de jazz van binnenuit te doorgronden.

De werelden van beide heren liggen ver uit elkaar, maar sinds ze samen in Parijs The extraordinary story of... inblikten, Beernaerts debuutalbum onder zijn alias TP Le Green, vloeiden hun levens samen. “Ik heb Nic drie jaar geleden ontmoet bij een concert van Kris Defoort”, zegt Beernaert. “It was love at first sight.” De bassist knikt. “Bij mij ook.”

Beernaert speelde een leven lang in kleine bandjes in en rond Leuven. Tot vijf jaar geleden het noodlot toesloeg: zijn vierjarige zoon Rinus kwam bij een tragisch ongeval om het leven. Hij ging door de hel, tot hij opnieuw muziek in zijn leven toeliet. Hij sloot zich op met zijn piano en stortte zijn hart uit in een karrenvracht songs.

“Ik maakte die liedjes voor mezelf, en voor mijn kinderen”, vertelt de 47-jarige zanger en pianist terwijl hij van zijn koffie nipt. “In het holst van de nacht kroop ik achter de piano, de muziek galmde door de gangen van ons herenhuis. Het was mijn manier om mijn gedachten te ordenen, en om met Pini (Rinus' koosnaampje, red.) te praten. Muziek werd mijn overlevingsmechanisme.”

Het idee dat die nummers een plaat zouden worden, kwam pas later. “Het was een jongensdroom om een album op te nemen, maar natuurlijk niet met deze plaat”, zegt hij. “Tot ik Joost Zweegers tegenkwam. Hij vond dat ik moest stoppen met dat te zeggen, 'Dit is de plaat die je móést maken!', zei hij. Hij had een punt.”

Zweegers vond het de beste Belgische popsongs die hij in tien jaar had gehoord, en maakt intussen deel uit van de (live)band van TP Le Green, net als Thys. “Ik bekijk hen niet als muzikanten”, zegt Beernaert, “voor mij zijn dat mijn compagnons de route, met muziek als gemeenschappelijke deler. Ik wilde een groep vormen, en geen singer-songwriter zijn.”

In een interview met De Tijd noemde je Nic de beste bassist van België. Dat is niet min.
Nicolas Thys: Wel, euh, ja ... (Glimlacht)
Tim Beernaert: Zoiets is snel gezegd, maar ik meen dat. Ik ben gezegend dat ik met zulke klasbakken muziek mag maken. Ik ben zelf totaal ongeschoold, ik kan geen noten lezen. Maar ik speel wel al heel lang muziek. Aanvankelijk was ik geïntimideerd door al dat talent, maar nu besef ik in wat voor luxezetel ik zit. Door hen ben ik ook beter piano gaan spelen. Ik speel minder, en genuanceerder.

Wat verlangde jij van Nic en de anderen, Tim?
Beernaert: Een open blik, en een open hart. Ze hebben ervaring zat, maar ik wilde de muziek niet kapot repeteren, dus hebben we snel en intuïtief gewerkt. Ik wist waar ik naartoe wilde, maar ik wilde ook veel ruimte openlaten die zij konden invullen. Omdat ik het niet in noten kan uitleggen, spreek ik in beelden als het over muziek gaat. Zij begrepen perfect mijn emoties en hoe ik die wilde verklanken.
Thys: Zijn aanwijzingen deden me denken aan de Amerikaanse producer Rick Rubin. Die heeft met heel veel grote namen gewerkt, van Red Hot Chili Peppers tot Paul McCartney, maar kent niets van muziek. Hij zal niet zeggen: dat moet in mineur en dat in majeur, maar hij weet wel wat hij voelt en wat de artiest voelt. Tim kan dat ook goed overbrengen, je ziet meteen wat hij wil.
Beernaert: Nic zei me op een bepaald moment: je bent je eerste plaat aan het opnemen, maar je leidt het alsof je er al tien hebt ingeblikt. Dat vond ik heel mooi.

Merkte je aan Tim dat hij nog nooit een album had opgenomen als professionele artiest?
Thys: Af en toe. Als professionele muzikanten bijvoorbeeld een bridge zoeken om van het refrein naar de laatste strofe van een nummer te kunnen gaan, spelen ze enkel dat laatste deeltje opnieuw. Maar Tim begon elke keer weer helemaal van aan het begin, met een lange gepassioneerde intro, alsof het de eerste take was. (Lacht)

Je goed omringen heeft als voordeel dat je opgevangen wordt als het moeilijk gaat.
Thys: Zeker, ook live. De piano was voor Tim een levenslijn. Telkens hij daar nu aan gaat zitten, krijg je een pavloveffect. Dan zit hij meteen weer diep in die emoties.
Beernaert: Omgekeerd ook, soms kropen de anderen zo diep in de muziek dat ze af en toe even alleen moesten zijn.

Wat was jouw rol buiten het muzikale, Nic?
Thys: Ik moest gewoon ... niks zijn. (Lacht) Nee, ik luister aandachtig, en dan doe ik mijn ding. Maar ik moet wel iets voelen.
Beernaert: Nic straalt rust uit, dat was voor mij heel belangrijk. Ik noem hem onze 'Gentle Giant'. In die rust is Nic enorm gefocust. Hij kijkt naar wat de anderen doen, voelt, begint te spelen. Zonder veel te zeggen.
Thys: Een beetje zoals Joost.
Beernaert: (Lacht hard) Net het omgekeerde van Joost, dus. Omdat Nic zo goed luistert, vertaalt hij de emoties ook heel juist.

“Jazz is a language, a conversation you're having”, zei Herbie Hancock ooit eens. Zat er veel 'jazz' in de opnames?
Beernaert: The extraordinary story of... was in de eerste plaats een translation. De songs waar ik me mee opgesloten had, moest ik vertaald krijgen naar de juiste mensen. Mensen die die magie voelen, die goosebumps krijgen van muziek. Het draait niet om de beste solo, of de beste techniek, maar om gevoel. Dat is een zoektocht geweest, ik kwam niet meteen bij Nic en co uit.
Thys: Een tijd geleden las ik een interview met de virtuoze cellist Yo-Yo Ma. “Wat is muziek voor jou?” werd hem gevraagd. Hij antwoordde dat het puur energie is. Dat is het. Je hoeft niet de hele barokgeschiedenis te kennen of te weten waarover David Bowie zingt om muziek te begrijpen.
Beernaert: Ik heb genoeg songs geschreven voor een tweede en derde plaat. Daarmee wil ik heel graag wél die conversation aangaan. Niet door een paar dagen te kamperen in een dure studio, maar dat geld gebruiken om naar een afgelegen plek te trekken met de band en daar lang 'praten' met elkaar.

Toen ik je in 2018 sprak voor het eerbetoon aan Max Roach dat je voorbereidde, zei je dat je bang was dat wat je zou doen te oppervlakkig zou zijn, Nic. Had je dat gevoel ook bij de superpersoonlijke en fragiele songs van Tim?
Thys: Nee, wellicht omdat ik dichter sta bij Tims verhaal. Ik ben ook een vader, ik weet wat hij doormaakt.

Was je bang om van deze hartverscheurende gebeurtenis iets te maken waarmee je succes zou oogsten, Tim?
Beernaert: De beslissing om mijn verhaal in een album te gieten en daarmee te gaan touren is in kleine stapjes gegaan. Mijn kinderen die zeiden dat ik mooie muziek maakte, vrienden die me aanmoedigden, Joost die mijn muziek geweldig vond ... Toen de klik er uiteindelijk kwam, wist ik meteen ook: ik ga mijn zoon onsterfelijk maken met deze muziek, ik ga hem een nieuw leven geven, ik moet er het beste in stoppen wat ik erin kán stoppen. Daarna begint de mallemolen, en moet je ook aan allerlei verplichtingen voldoen. Wat wel bizar is. Daarom kijk ik uit naar het opnemen van die tweede plaat, om opnieuw in die zachtheid te kunnen vallen van dat persoonlijke. Dan kan ik weer dicht bij Pini zijn.

Verschilt rouwen in stilte van rouwen in kunst?
Beernaert: Ik rouw nog altijd evenzeer in stilte als in lawaai. Na de release van The extraordinary story of... ben ik overstelpt met berichten, zowel van mensen die de muziek fantastisch vinden als van personen die een dierbare verloren zijn en die zich herkennen in mijn verhaal. Dat doet mij enorm veel. Ik heb die stilte heel hard nodig, maar ik besef dat ik het podium dat ik heb gekregen – en ik denk dat Pini mij daarnaartoe heeft gestuurd – moet gebruiken.
Thys: Veel kunstenaars zijn zeer intense, getormenteerde mensen. Ze kunnen soms de pijn van wat ze meemaken niet delen. Via kunst, muziek, schilderkunst, wat dan ook, kunnen ze de deur naar die emoties wel openzwaaien. Dat is wat Tim heeft gedaan, en daarom spreekt hij zoveel mensen aan.
Beernaert: Ik ben na het ongeval van Pini een paar keer tegen de muur geknald, en de voorbije maand ben ik opnieuw zwaar gecrasht. Maar ik heb ook twee nieuwe songs geschreven die het hart van de nieuwe plaat kunnen vormen. Daar zit heel veel pijn in, maar ik ben blij dat ik die zo kan uiten.

Kun je schoonheid nog vertrouwen?
Beernaert: Ondanks het verpletterende van die gebeurtenis, had ik schoonheid nodig. Ik heb mij thuis opgesloten, maar het was er nooit donker. Ik haalde zelfs veel kunst in huis. Ik moest er ook zijn voor mijn andere kinderen. (Denkt na) Ofwel verdwijn je, ofwel zet je je recht met 800 kg op je schouders.

Ondanks de zwaarte zit er ook levenslust in de muziek. In de weelderige orkestraties, maar ook in Nics lyrische bas in 'Does it get better'.
Beernaert: Nic is de eerste die zei: “It's not a grief record, it's a love record.” Hij had gelijk.
Thys: Therapie is cool, maar niemand wil die een heel optreden lang op zijn bord. Er moet ook lucht in je verhaal zitten. The extraordinary story of... is een transcendente plaat. Ze is geboren in een heel pijnlijk moment. Maar je moet de wereld ook vertellen hoeveel liefde je voor je zoon hebt. Ik kan me voor-stellen dat je met een schuldgevoel verder moet, en die muziek is het perfecte tegengif. Toen ik een jaar of 12 was, zag ik op tv een interview met een Chileense vrouw. Het waren de Pinochet-jaren, haar hele familie was ze kwijtgespeeld, gemarteld, vermoord. Maar ze straalde toch iets positiefs uit. Dat is me altijd bijgebleven. Het leven is unfair, maar je moet verder. Je kunt niet anders.

Je werkt voor De Munt, Tim. Heeft opera jou getoond dat je groots mag zijn in je verdriet?
Beernaert: Radio 1 heeft moeite met de theatraliteit van sommige songs. We bouwen vaak op naar iets groots, zoals je in klassieke muziek doet. Je speelt je aria's en dan kom je tot de grande finale met het koor erbij, en nog meer muzikanten. I fucking love it!

Jullie namen The extraordinary story of... op in de Parijse La Frette Studios, waar Nick Cave The skeleton tree maakte voor zijn overleden zoon Arthur. Wist je dat op voorhand?
Beernaert: Dat is een bizar toeval, zoals er wel meer waren in de aanloop naar de plaat.
Thys: Dat is synchronicity. Als je goed bezig bent, vallen veel dingen op hun plaats.

Kijken jullie door deze plaat te maken op een andere manier naar muziek?
Beernaert: Ik heb er nooit van gedroomd om een bekende muzikant te worden, ik wilde gewoon mooie muziek maken en mensen raken. Maar met dit album heb ik een nieuw leven gecreëerd, misschien is dit het tweede deel van mijn bestaan. En als Nic van het geld een villa in LA kan kopen, ook goed.
Thys: (Lacht minzaam)

TP Le Green stelt The extraordinary story of... op 29/5 voor in de KVS, kvs.be