Uwase en Osayuki: 'Ik moest artiest worden om respect voor mijn naam te krijgen'

Uwase krijgt dit festivalseizoen haar Pukkelpop-vuurdoop, Osayuki kent er zowel de front- als de backstage, maar staat er voor het eerst onder zijn eigen naam. Terwijl de aftrap van de festivalzomer gegeven is, leggen deze twee Brusselse producers en muzikanten de laatste hand aan hun debuutplaat.

Noem een Brusselse of Belgische hiphopsound van de afgelopen jaren en de kans dat Osayuki Asemota er voor iets tussen zit, is groot. De geboren Lokerenaar en geadopteerde Brusselaar heeft intussen een cv vol klinkende samenwerkingen op zijn naam: van DIKKE en Woodie Smalls tot Roméo Elvis, en zelfs hiphopkoning Kanye West. Onder zijn alias Chuki Beats groeide hij uit van een ster van het beatplatform Beatstars tot producer en beatmaker van Zwangere Guy. Met zijn soloproject Osayuki wisselt hij het geweer van schouder en ruilt hij beats in voor rauwe gitaren. Hij loste al enkele singles en ep's, en broedt verder op zijn debuutalbum dat in november het levenslicht moet zien.

Ook voor Uwase worden het spannende maanden. De Brusselse Uwase Rutayisire liep vorig jaar al warm tijdens haar eerste festivalzomer, dit jaar speelt ze voor het eerst voor het Pukkelpop-publiek. Haar gitaar is melancholisch afgestemd en produceert vooral een bitterzoet en verfrissend indiepopgeluid. Ze wist daarmee in 2025 De Nieuwe Lichting-jury te overtuigen en streek dat jaar ook een MIA-nominatie voor Doorbraak op. Op haar debuut-ep ANGELO keert ze haar liefdesverdriet binnenstebuiten, het vervolg – de langverwachte debuutplaat van de popbelofte – maakt zijn opwachting in 2027.

Jullie werken allebei aan een debuutalbum en bereiden een festivalshow voor. Hoe verloopt die laatste rechte lijn?

UWASE: Eigenlijk denk ik tijdens het begin van het maakproces van nieuwe muziek al na over hoe die live zal klinken. Ik sta op het podium met een liveband: een drummer, bassist en ikzelf op gitaar. Nu het album af is, ligt de basis van de show vast: van de set en de sound, tot het visuele. De kleuren die ik vandaag draag, passen in dat palet. (Lacht) We repeteren wekelijks met de liveband. Eind juli trekken we op residentie om alles af te werken.

OSAYUKI: Dat stelt me gerust, want ik dacht dat ik laat was. (Lacht) Bij mij ligt de focus nu nog op het afwerken van het album. Dat is elke dag op de repeat: opstaan, de studio in, even pauzeren met een voetbalgame en dan weer de studio in. Eind juli beginnen we intensief te repeteren met de band.

Jullie treden allebei op onder jullie eigen voornaam. Dat lijkt een detail, maar die keuze was enkele jaren geleden misschien niet evident.

OSAYUKI: Met mijn soloproject claim ik mijn eigen naam terug. Vandaag vind ik mijn naam cool, maar als kind vond ik die kut. Ik groeide op in Lokeren en leerkrachten konden er mijn naam niet uitspreken of hadden er opmerkingen over. Van Osayuki maakte ik Chuki, dat werd daarna Chuki Beats. Door Osayuki als artiestennaam te nemen, heb ik die negatieve connotatie die ik er zelf mee had kunnen omkeren. Ik moest 30 worden om dat te leren.

UWASE: Het is echt een mooie naam. Maar dat gevoel vind ik heel herkenbaar. Mijn artiestennaam is ook mijn geboortenaam en als kind noemde iedereen mij bij mijn middelnaam omdat die gemakkelijker is. Het is helend vandaag de naam waar ik als kind mee uitgelachen werd, nu overal te zien. En nu moeten ze het tenminste goed uitspreken (lees: U-wa-sé). Als je artiest bent, krijg je plots wél de vraag: “Hoe spreek ik je naam correct uit?” Het is gek dat ik artiest moest worden om dat respect te krijgen.

Was de nieuwe artiestennaam voor jou nodig om te breken met je hiphoptijden, Osayuki? Wat is het verschil tussen je alter ego's?

OSAYUKI: Osayuki is een veel authentieker personage. Bij een hiphopshow hoort vaak veel performance: je bent constant bezig met het publiek te hypen, te roepen om de mensen te laten meespringen en -zingen. Dat hoort allemaal bij het spektakel, maar als persoon ben ik zo niet. Voor mijn solomuziek is er minder nood aan die opzwepende energie om het publiek constant te entertainen. Het publiek kan gewoon luisteren en de muziek in zich opnemen. Bij een hiphopshow is het vaak bijna ongemakkelijk als iedereen stilstaat.

Ik heb besloten om bij deze shows zo min mogelijk te moeten acteren of mezelf in een bepaalde rol te dwingen. Het personage ligt dichter bij mezelf. Een grote inspiratie daarvoor was Gala Dragot. Zij is tijdens haar optredens zo hard zichzelf, dat is echt geniaal.

UWASE: Ik zag haar nog op Fête de La Musique en het was geweldig, geen enkele liveshow van haar is dezelfde.

Osayuki, jij stond vorig jaar op Pukkelpop op de mainstage naast Zwangere Guy. Dit jaar sta je op de affiche met je eigen project. Met welk gevoel keer je terug?

OSAYUKI: Toen ik er met ZG speelde, was ik in de eerste plaats supertrots op mijn maat, maar ergens dacht ik ook: “Ik wil hier zelf staan.” Dus hoewel deze Pukkelpop-show al geweldig is, kan ik eigenlijk niet wachten tot ik op die mainstage sta.

Is dat vandaag nog steeds het summum als Belgische muzikant: mainstage-act in Kiewit of Werchter?

OSAYUKI: Als je in België opgroeit en muziek maakt, is dat een van de strafste dingen die je kunt bereiken, dus ja, het is sowieso een doel. Ik weet nu zelfs nog niet op welk podium ik sta deze zomer, het is sowieso geen gigantisch podium. Ik denk dat ik nog meer onder de indruk was toen ik voor Zwangere Guy mocht openen in Vorst Nationaal in maart. Dat was mijn derde liveshow ooit of zo. Maar het blijft hoe dan ook Pukkelpop, het is de festivaltop.

Heeft je tijd in the City of Angels en samenwerken met hiphopiconen als Kanye West je blik op de Belgische livescene veranderd?

OSAYUKI: Door in L.A. te werken heb ik net nog harder beseft dat de Belgische festivals bij de beste van de wereld zijn. We hebben hier steengoede muzikanten en techniekers, en het publiek respecteert dat. In België kun je het niet ver schoppen als je niet focust op kwaliteit. De lat ligt hoog.

Jij speelde vorig jaar je eerste festivalzomer, Uwase, met onder meer een passage op Dour. Je zou kunnen denken dat je plek op Pukkelpop al verzilverd was na het winnen van De Nieuwe Lichting?

UWASE: Het livecircuit en het publiek toonden vorig jaar al veel enthousiasme, maar het is een zoektocht naar het juiste team. Het moeilijke aan de muziekindustrie is ook: je wordt geprezen omdat je authentiek bent, maar tegelijkertijd word je in een keurslijf geduwd. Daarom heb je mensen nodig die vanaf het prille begin in jouw verhaal geloven en je artistieke vrijheid geven.

Je zei al dat mensen soms verbaasd reageren dat jij als zwarte artieste indiepop maakt. Osayuki, jij verrast een hiphop-fanbase dan weer met gitaar. Hoe gaan jullie om met die verwachtingen?

OSAYUKI: Ik zie er vooral de ultieme opportuniteit in om die verwachtingen te doorbreken. Voor mezelf en mijn vrienden uit Lokeren is mijn liefde voor gitaar niet verrassend, ik was vroeger altijd op het BMX- en skatepark te vinden en organiseerde metalshows. Voor mij is deze wending natuurlijk, maar door mijn hiphoptraject komt het voor het grote publiek wel onverwachts.

Krijg je je fans mee met die switch?

OSAYUKI: Ik merk wel dat je snel in hokjes terechtkomt. Als je dan muziek maakt die af en toe wat harder gaat, word je meteen in een hokje geduwd van: “Osayuki maakt shoegaze voor millennials.” Dan denk ik: “Ja, maar ik maak niet alleen shoegaze. Ik weet zelf niet eens wat ik exact maak.” Het is beïnvloed door punk, metal, hardcore, hiphop én indie, maar je wordt snel gecategoriseerd.

UWASE: Dat ervaar ik ook. Ik maak muziek met elektrische gitaar, drum en bas, dus in se vrij klassiek, maar mensen lijken bij zwarte artiesten andere muziek te verwachten. De artiesten die ik als kind indie zag maken, waren geen zwarte vrouwen.

En het vreemde is: mensen geven me het gevoel dat ik 'de eerste ben' in België, maar dat is niet zo. Ik denk dat er in België meer indieartiesten zijn zoals ik, maar zij krijgen niet het podium en de kansen die ik kreeg. Ik val in herhaling, want ik heb het gevoel dat ik dit in elk interview zeg, maar: het is nog steeds moeilijk als zwarte artiest in België. Ook het concept dat vrouwen kunnen producen, is precies nog moeilijk te geloven voor veel mensen.

Je nam medeproducer Jasper Segers in de arm, die ook met Balthazar en Sylvie Kreusch werkt. Is er in je entourage veel veranderd?

UWASE: Toch wel. Ik heb nu voor het eerst een manager en een tourmanager, wat een enorm verschil maakt. Vroeger deed ik letterlijk alles zelf. Ik coproduceer de muziek nu met Jasper, hij is supergetalenteerd.

Er is ook een switch in de bandleden, al blijf je uitsluitend met vrouwelijke muzikanten op het podium staan.

UWASE: Oorspronkelijk wilde ik gewoon samen met mijn nichten op het podium staan. Ik ben beïnvloed door Beyoncé, die in 2011 met een all-female band van kleur op Glastonbury stond. Dat vond ik toen ontzettend cool. Pas toen ik mijn eerste shows gaf, merkte ik hoe hard die vrouwelijke groep resoneerde bij het publiek. Mensen reageerden echt van: “Wauw, een volledig vrouwelijke band, vrouwen die gitaar spelen.” Dat was verrassend, maar ook heel bemoedigend. Sinds die reacties ben ik me er veel bewuster van dat het een wezenlijk verschil maakt als je als jong meisje vrouwen achter de drums en aan de gitaar ziet staan op grote podia.

Jullie debuutplaten zijn voor het najaar. Krijgt het festivalpubliek deze zomer al een voorsmaakje?

UWASE: Ja, Pukkelpop wordt de eerste keer dat ik die nieuwe muziek live zal spelen en snel daarna volgt er een eerste single. Ik neem bewust de tijd om het album de ruimte te geven die het verdient. Ik heb er mijn hele ziel ingestoken en ben er ontzettend trots op. Ik kan niet wachten om het met de wereld te delen.

OSAYUKI: Ik kijk er echt naar uit om nieuwe muziek te delen en de liveshows te spelen. Ik denk dat Suikerrock ook heel vet wordt omdat we daar met de hele bende (Zwangere Guy en UM!, red.) samen spelen op dezelfde dag.
Ook de Lokerse Feesten worden geweldig: ik heb daar nog gerapt als Chuki, daarna show gegeven als Chuki Beats en nu sta ik er als Osayuki. Ik ben er jaren samen met mijn mama vrijwilliger geweest en heb er zelfs de wc's gekuist. Ik vind het zalig om mijn mama nu backstage mee te nemen.

Veroorzaken de komende shows extra druk of geven ze jullie net het vertrouwen om dat album los te laten op het publiek?

UWASE: Ik weet het niet. Vorig jaar heb ik veel live-ervaring opgedaan op andere festivals. Ik focuste toen niet echt op de druk van buitenaf, maar meer op wat er achter de schermen gebeurde. Vandaag ben ik me meer bewust van het feit dat ik daar sta en wat dat betekent. Ik ben vooral excited voor de komende shows en de albumrelease.

OSAYUKI: Bij mij houden liveshows me vooral scherp. Ik begon aan dit soloproject met het idee: “Ik maak gewoon de dingen die ik niet kwijt kan in mijn werk als producer.” Live­shows maken dat plots dwingender, je moét er staan.
Met Osayuki kan ik het anders aanpakken dan in hiphop: omdat ik mijn nummers live perform, kan ik songs spelen die nog niet helemaal af zijn. Maar omdat ik na het festivalseizoen echt een afgewerkt product wil hebben, voel ik nu de gezonde druk om dingen concreet te maken en af te werken.

Op Pukkelpop delen jullie de affiche met andere Brusselaars zoals Camille Yembe. Pikken jullie zelf ook enkele shows mee?

UWASE: Sowieso. Mijn dag op Pukkelpop wordt echt waanzinnig. Ik heb gehoord dat Camille waarschijnlijk op hetzelfde moment speelt als ik, dus haar zal ik helaas moeten missen. Ik heb haar gelukkig al vaker live gezien, maar ik ben heel blij dat ik haar backstage zal tegenkomen.

Als ik tijd heb, ga ik zeker naar andere acts kijken. Mijn broer is een enorme fan van Earl Sweatshirt en Geese, en mijn vrienden zijn grote fans van Audrey Harbard. Ik probeer hen dus allemaal mee te nemen.

OSAYUKI: Als de timing het toelaat, wil ook ik Camille Yembe checken, ik heb haar nog nooit live gezien. En na de show volgt sowieso eerst een debriefing met verbeterpunten, daarna is er tijd om te chillen en te genieten van de backstage, (Tot Uwase) die is heel goed op Pukkelpop. (Lacht)

Uwase en Osayuki staan op 21 augustus op Pukkelpop.