Vijf must-sees op showcasefesti­val Fifty Lab

Met meer dan zestig artiesten verspreid over vier verschillende locaties richt het showcasefestival Fifty Lab de schijnwerpers eens te meer op de sterren van morgen. BRUZZ selecteert vijf must-sees, van een Zweedse afrogrunge-sensatie tot een Welshe Rosalía.

Ele A

Wie? Eleonora Antonini werd geboren in 2003 in het Zwitserse bergdorpje Sorengo, vlak bij Lugano. Als Ele A verleidde ze onlangs de Italiaanse Rolling Stone tot de uitspraak: “De beste rapper uit Italië is een Zwitserse.”
Wat? Haar ouders, lesgevers aan het conservatorium, dwongen haar cello en klassieke muziek te studeren, maar stiekem begon ze, geïnspireerd door die ene baggy geklede, breakdancende jongen uit de basisklas, naar hiphop te luisteren. Eerst nog naar Italiaanstalige, maar algauw ook naar de internationale flow van The Notorious B.I.G. en consorten. Drie jaar geleden begon ze eigen video’s te uploaden op Instagram en YouTube, waarin ze freestylede op oldskool rap- en poptracks. De nummers voor de ep’s Zerodue demo en Globo schreef ze in haar slaapkamer. Voor het recentere, donkerdere Acqua putte ze inspiratie uit The creative act: a way of being, een boek van topproducer Rick Rubin. Het pas verschenen debuutalbum Pixel bundelt het allemaal.
Ga kijken want: op een fundament van ninetieshiphop en drum-’n-bass tript Ele A, geïnspireerd door fusionsterren als de Spaanse popsensatie Nathy Peluso, op de meest verscheiden stijlen. Zingend en rappend over dingen die haar én haar generatie typeren en bekommeren – vluchtgedrag, angst, onmacht – wil ze haar ster allang niet meer alleen zien rijzen langs het meer van Lugano.
14/11, Beurs

Léa Sen

Wie? Léa Sen is een Franse singer-song-writer en producer die naar Londen verkaste, en in Brussel al te zien was in het voorprogramma van Loyle Carner in Vorst Nationaal.
Wat? Na twee solo-ep’s, een tournee met de Britse Nilüfer Yanya en schouderklopjes van hip volk als Sampha en Speakers Corner Quartet was het ongeduldig wachten op debuutalbum LEVELS. Dat spreidde eind mei een experimenteel poppalet tentoon met net genoeg scheve r&b- en triphopbeats om er naast enkele grote voorbeelden ook een eigen smoel in te herkennen. Toen haar onlangs gevraagd werd om collega’s wat tips te geven, klonk het: “Wat je bijzonder maakt, is vaak ook wat je vreemd maakt – al die artiesten, verhalen, films, liedjes, boeken waar je van houdt, maar die niemand anders echt begrijpt, dát is bijzonder. Bescherm dat.” Op haar debuut werkte ze voor het eerst samen met haar broer, jazzsaxofonist en producer Florian Fourlin. Dit advies had ze nog veil voor collega-gen Z’ers: “Wees gerust geobsedeerd en toegewijd, zelfs als dat betekent dat je een ‘normaal leven’ moet missen. Het is de moeite als het goed voelt. Je emoties zijn een signaal – luister ernaar, giet ze in een lied of gedicht, stel je open en sluit er vriendschap mee zodra je kan.”
Ga kijken want: BBC-coryfee Gilles Peterson is alvast fan van gesofisticeerde tracks als ‘Video games’ of de single ‘Home alone’, waarin ze haar ambities en wildste dromen bezingt.
14/11, Beurs

Boko Yout

Wie? Boko Yout is een Zweeds rockkwartet rond Paul Adamah. De excentrieke frontman heeft een Togolese vader en een Mozambikaanse moeder, maar groeide op in het pittoreske Örebro.
Wat? Trek je Björn Borg-zweetband aan, want Boko Yout laat je met vurige afro-
grungerave en punkfunk alle hoeken van het tenniscourt zien. Na een eerste ep, die hen lanceerde als Zweedse nieuwkomer van het jaar, is er nu het debuutalbum Gusto. Als we de frontman mogen geloven, is de intensiteit daarop een gevolg van een paniekaanval, die dan weer getriggerd werd door te stoppen met cannabis. Oude dromen kwamen zo opnieuw bovendrijven en om ze te interpreteren kroop Adamah in de huid van de kosmische therapeut Dr Gusto. “Half spirituele gids, half chaotische zelf,” beschreef hij zijn alter ego. “Elke track is als een therapiesessie,” zegt hij over de songs over inclusie, zelfexpressie en empowerment. Bekijk de videoclips van Boko Yout en je begrijpt wat hij bedoelt. Of in Adamahs woorden: “Ik ben een student van dit leven, en alles wat ik creëer reflecteert die mindset.”
Ga kijken want: de meerlagige sound van Boko Yout is soms esoterisch en theatraal, en stijlen als postpunk, drum-’n-bass, hiphop en dreampop tuimelen over elkaar, maar het vuur en de genadeloosheid waarmee de groep op zoek gaat naar verlossing maakt hen ongetwijfeld een van de spannendste bands van morgen.

Max Baby

Wie? De Parijse multi-instrumentalist Max Baby is vooral bekend als producer. De gesofisticeerde manier waarop hij bijvoorbeeld het album Aperture van de Amerikaanse indiepopbelofte Hannah Jadagu inblikte, kreeg niets dan lof. Daarnaast schreef hij de voorbije jaren ook songs voor Clara Luciani en Weyes Blood. “Maar vergis je niet, ik was al artiest lang voor ik andermans songs aanpakte,” benadrukt hij.
Wat? De autodidact speelt op zijn recente releases al zijn instrumenten zelf in en blijkt een best aangename zangstem te hebben. Na de eerste officiële ep, Out of control, into the wall, die vorig jaar uitkwam, is er nu Break: een geheel van zeven tracks dat aanstekelijke popmelodieën combineert met nerveuze elektronica en felle gitaaruithalen. Zoals op de rusteloze, maar prettig in het oor liggende single ‘Fakdap’, die de nieuwe ep aankondigt. De titel blijkt een verbastering van de eerste tekstregel: “(I got) fucked up (again).” Waarna de toonzetting opvrolijkt: “Oh oh oh oh oh, I’ll find my way back home.”
Ga kijken want: de muziek van Max Baby roept hier en daar vergelijkingen op met de sound van zijn landgenoten van Phoenix. Zelf zegt hij vooral geïnspireerd te zijn door bands als TV on the Radio, Boards of Canada en Aphex Twin, namen waar je op de juiste feestjes mee kan uitpakken. Wij horen vooral muziek die tijdens nachtelijke uitjes ergens tussen euforie en melancholie de juiste snaar probeert te raken.
12/11, Ancienne Belgique

Talulah

Wie? Talulah werd geboren in het rurale noorden van Wales en startte haar carrière ooit als lid van een queer dj-collectief, maar bracht een jaar geleden als songwriter haar debuut-epSolas uit.
Wat? Talulahs etherische, jazzy muziek matcht wonderwel met haar bespiegelingen over machtsstructuren, in relaties én in taal. Die reflecties vallen niet uit de lucht. Op het einde van haar geschiedenisopleiding schreef ze haar scriptie over minderheidstalen en hoe die vaak in de verdrukking komen te staan, zeker in koloniale regimes. Gelardeerd met thema’s die je eerder aanzetten tot nadenken dan tot dansen, is haar boodschap over identiteit zeker in onzekere tijden weer relevant. Dat ze haar identiteit, Welsh en queer, nu kwijt kan in haar liedjes, gezongen in het Engels en het Welsh, is hoorbaar een surplus. “Liedjes begon ik te schrijven vanuit mijn persoonlijke ervaringen als queer persoon, maar algauw merkte ik dat er niet veel taal voor bestond in het Welsh.” Nu is ze trots dat ze eigentijdse aspecten kan toevoegen aan wat bij het grote publiek weleens ouderwets overkomt, zonder daarbij de authentieke elementen van het kostbare erfgoed uit het oog te verliezen. Geen wonder dus dat Rosalía een van haar favoriete artiesten is.
Ga kijken want: haar zwak voor pakweg Jill Scott en Jorja Smith komt piepen in haar soulvolle, nu eens gospel-, dan weer r&b-getinte melodieën.

Fifty Lab richt van 12 tot 14/11 de spot op de stemmen van de toekomst, fiftylab.eu