Volle AB ademt anderhalf uur mee op de hartslag van Ão

In hun voorlopig grootste headlineshow merkte je hoe de zangeres en de muzikanten van Belgiës universeelst klinkende indieband geëvolueerd zijn tot een goed gerodeerde livemachine, die het podium helemaal innam en waarvan alle radertjes, laagje per laagje, haast perfect in balans lagen.

Het eerste optreden van Ão in de grote zaal van de AB viel middenin een Europese tournee. Niet alleen in eigen land valt men voor de mix van veelal Portugestalige saudade, Latijns-Amerikaanse zwier en gelaagde elektronica die het eclectische indiekwartet de voorbije jaren tot handelsmerk heeft verheven. Het is dan ook een van die zeldzame groepen die een volstrekt eigen geluidsuniversum heeft ontwikkeld en daar nu met rasse schreden ook internationaal de vruchten van plukt.

Met als backdrop niet meer dan een zwart doek met de bandnaam hield Ão het bewust sober. Ja, die twee letters met op de eerste een tilde veranderden per track van kleur, maar meer poespas had de muziek niet nodig. Met enkele smaakvolle spots werd het grote podium bewust klein en sfeerrijk gehouden, en toch namen zangeres Brenda Corijn en haar drie gerodeerde muzikanten het helemaal in.

Opener ‘Me condena’, de eerste track van zijn nieuwe album Malandra, dompelde de zaal meteen onder in een haast sacrale sfeer. Begeleid door klanken die uit een donderhemel leken neer te dalen, zag Corijn er met haar witte, donzige crop-jasje van in de verte uit als een vreemdsoortige engel. In ‘Speak’ leek haar stem, nog steeds de hoofdtroef van het gezelschap, mee te vliegen op de windstoten die multi-instrumentalist Jolan Decaestecker uit zijn klankmachines opdiepte.

Veel meer dan in de begindagen van de band zocht de zangeres de hoogte op en dat had onmiddellijk effect. Snel werd ook duidelijk dat het gezelschap nog beter dan vroeger de kunst beheerst om hun al veelgelaagde composities live reliëf te geven, op te bouwen en weer neer te leggen.

Soms gebeurde dat speels en akoestisch, zoals in het van Waldemar Bastos geleende ‘Sofrimento’. Vaker met wat effect, zoals in ‘Cada vez’, over Corijns gewoonte om weg te rennen als ze het te heet onder haar voeten voelt worden. Soms werd het aardedonker. Meer dan "there’s a lot happening" hoefde niet gezegd ter inleiding van ‘Cinza’, dat een kapot gebombardeerd Gaza opriep, met één spot op Decaestecker, die een loodzware gruizige somberte verklonk, en één op Corijn, die alle pijn in haar stem verenigde.

Koude rillingen

Later zou de tandem ‘Outra’/‘Mulher’ voor meer suspense en nog koudere rillingen zorgen dan gewoonlijk. Metalige drumpartijen en ijzige elektronica stuwden Corijns beklijvende vocalen voort. Na het applaus volgde natuurlijk nog een akoestisch luik. “We zien onze songs als entiteiten die de hele tijd met ons mee bewegen”, had het kwartet BRUZZ eerder al laten weten, en dat is precies wat hier gebeurde. Het etherische ‘Malandra’, een intense song over eerlijkheid en vrouwelijke empowerment met zowel akoestische als elektronische elementen, klonk bij momenten als een oerkreet.

Dat het ook Corijns favoriete livetrack is, werd duidelijk toen ze tijdens het broeierige middenstuk eindelijk haar jasje uitsmeet. We zagen gitarist Siebe Chau een eerste keer het verhoog van drummagiër Bert Peyffers beklimmen, iets wat de man verantwoordelijk voor de subtiele latin motiefjes alleen tijdens hoogtepunten deed.

Acrobatische capoeira

Hoort daar zeker ook bij: ’More’, waarvoor danser Kazanga Jonathan Linga, ooit capoeirapartner van Corijn, het podium op werd gesommeerd voor een acrobatische duodans. Het applaus van het publiek en de hand op het hart van de zangeres, ontroerd door enkele wuivers op het balkon, waren allebei welgemeend.

Afsluiter ‘Talvez’ koppelde finaal vrolijkheid - dat heerlijke charangogitaartje - aan weemoed, nog zo’n eigenschap van Ão’s eigentijdse saudade, voor bis ‘Aren’t you tired’ het podium alsnog even omtoverde in een zuiderse discotheek, waarin de bandleden geconcentreerd hun habitat verder verkenden: Chau met grondwerk, Decaestecker voorovergebogen, Peyffers met het overzicht en Corijn dansend.

In hun eclectische bad van minutieus op elkaar afgestemde klanken was hun gezamenlijke hartslag bepalend geweest voor een betoverende avond, waarvan Corijn al op het podium aangaf dat ze waarschijnlijk pas over een maand de weerklank zou doorhebben.

Ão, gezien op 26 maart in Ancienne Belgique.