Tweede editie podiumfestival It Takes a City: 'Publiek mengen en speelgelegenheid creëren'

Dit en volgend weekend heeft de tweede editie plaats van het tweejaarlijkse Brusselse festival It Takes a City. Met alleen beloftevolle Brusselse podiumkunstenaars, die spelen voor een thuispubliek én internationale programmatoren.

It Takes a City is een samenwerking tussen vier Nederlandstalige en vier Franstalige theaters (Beursschouwburg, Kaaitheater, Kunstenwerkplaats, Workspacebrussels, Atelier 210, La Balsamine, Charleroi danse / La Raffinerie en Les Halles de Schaerbeek). Een soort klein KunstenfestivaldesArts, maar dan voor nog niet gevestigde Brusselse artiesten die het potentieel hebben om meer publiek te bereiken, ook in het buitenland.

Programma, organisatie en budget zijn het gezamenlijke werk van de genoemde theaters, die de dertien voorstellingen (met daarnaast ook debatten en parties), ook bij elkaar programmeren.

Over de festivalformule in februari zijn de organisatoren tevreden. “Je krijgt een concentratie van energie en een collectieve focus op het moment dat het culturele jaar zich op gang trekt”, aldus artistiek directeur Melat Gebeyaw Nigussie van Beursschouwburg. “We spreiden nu wel over twee weekends om het draaglijk te houden voor onze teams en het publiek meer opties te geven.”

Speelkansen en samenwerkingen

De hoofdlijnen van het festival zijn dezelfde als tijdens de eerste editie in 2024, klinkt het bij Nigussie. “Een platform creëren voor kunstenaars die al een zeker parcours hebben afgelegd, maar die nog niet helemaal gevestigd zijn, en meer speelkansen verdienen”, zegt ze. Met het festival willen de deelnemende theaters vooral meer zichtbaarheid creëren voor de jonge Brusselse makers.

Nigussie benadrukt het belang van de grenzen tussen het Franstalige en Nederlandstalige theater verder te doorbreken. Met It takes a city wil ze de publieken van de huizen mengen: “Vorige keer voelden we al heel erg dat we een ander publiek in huis kregen. En voor de artiesten die er een heel netwerk bij krijgen, gaat een nieuwe wereld open. We mogen niet onderschatten wat voor mogelijkheden dat opent voor nieuwe samenwerkingen.”

Internationale coproducties

Het Brusselse publiek krijgt dus een extra kans om Brusselse artiesten te leren kennen die afkomstig zijn uit de hele wereld. Maar ook internationale programmatoren worden actief uitgenodigd. “Het gaat om voorstellingen waarvan wij vinden dat ze in een internationaal circuit passen. Dat resulteert niet meteen in een kant-en-klare tournee, want ook in het buitenland zijn de speelkansen soms beperkt, maar twee jaar geleden kwamen er veel positieve geluiden over de veelheid van genres, stemmen en vormtalen.” Zo wil het festival bijdragen aan de eerste stappen voor mogelijke samenwerkingen en coproducties.

Behalve een paar nieuwe creaties staan er vooral hernemingen op het programma. Een bewuste keuze volgens Nigussie. “Er wordt heel veel werk geproduceerd, maar de spreiding daarvan is heel precair. Creaties die erg de moeite zijn, worden soms maar een paar keer gespeeld.”

Maria Dogahe, dramaturg en programmator bij het Kaaitheater, weet dat met name de Brusselse choreograaf Milø Slayers na de vorige editie de weg naar het buitenland vond, en hoort regelmatig hoe men elders in Europa jaloers is op wat we te bieden hebben in Brussel. “Er is veel talent, er zijn goede scholen en een goede infrastructuur. We moeten er alleen voor zorgen dat dat zo blijft", benadrukt Dogahe. "Dat de dansopleiding ISAC (Institut Supérieur des Arts et Choregraphies) gedwongen wordt te sluiten, is wat dat betreft geen goed nieuws, en de huidige politieke situatie in Brussel ook niet.”

Collectieve focus

Artistiek directeur van Beursschouwburg de Melat Gebeyaw Nigussie onderstreept dat de teams voor deze tweede editie meer tijd uittrokken om het programma samen te cureren, met een meer een gedeelde en gedragen visie. “We hebben samen gekeken welke voorstellingen we belangrijk vonden voor onszelf en voor de stad, en we hebben daarvoor ook naar elkaars artiesten gekeken”, voegt Maria Dogahe toe.

Het festival werkt niet rond één thema, maar bepaalde onderwerpen zijn zo actueel dat ze in verschillende van de voorstellingen een rol spelen. “Het is voor velen moeilijk leven en overleven in een vreselijk onrechtvaardige wereld, de genocide in Gaza is maar een van de terugkerende thema’s”, aldus Dogahe. “Kunstenaars zoeken perspectieven om om te gaan met de situatie, en manieren om samen een toekomst te creëren.”

Bij de voorstellingen die Dogahe wil tippen hoort onder meer Feral Reverie- dat speelt met de esthetiek van videogames - van de Iraanse choreografe Parvin Saljoughi die vijf jaar geleden in Brussel kwam wonen en aan het ISAC studeerde. Maar ook de openingsvoorstelling Hofstade waarvoor Ilyas Mettioui werkte met jongeren uit Brussel, of Quelle Aurore van Soa Ratsifandrihana en Bonnie Banane over doomscrolling. Alle voorstellingen zijn te zien tegen Pay what you can-prijzen.

It Takes a City 5 > 7/2 & 12 > 14/2, www.ittakesacity.brussels