review

'Nachtelijk Symposium' met raadselachtige uitkomst

Met zijn versie van Nachtelijk Symposium geeft KVS-regisseur Mesut Arslan nog eens een krachtige draai aan het indringende treurspel van wijlen Eric De Volder uit 1994. Maar reikt de hedendaagse invulling verder dan de vorm?

Regisseur Mesut Arslan stichtte de gezelschappen Anatolië Theater Groep en Onderhetvel, zette zijn schouders onder Platform 0090, en maakte ook theater voor 't Arsenaal in Mechelen. Met de komst van Michael De Cock werd hij een vast KVS-gezicht. Voor zijn eerste KVS-creatie ensceneerde Arslan Nachtelijk Symposium, een brok Vlaams theatererfgoed uit 1994 van de betreurde Eric De Volder - bezieler van het Gentse theatergezelschap Ceremonia.

Nachtelijk Symposium is Vlaams, maar zeker ook universeel theatererfgoed. De tekst stottert op superieure wijze de rituele afrekening die drie getergde en verknoeide zonen en hun moeder in gedachten hebben om hun sadistische en tirannieke vader er eindelijk onder te krijgen.

Alleen om die tekst is deze productie de moeite waard. Het is goed om nog eens te horen hoe Eric De Volder er in slaagde het veelzeggende zwijgen en het taalschuwe taalgebruik van de geïntimideerde mens, te monteren tot een theatertekst die onbetekenende woorden zodanig veel herhaalt dat ze betekenis krijgen, en veelbetekenende woorden zo goed verstopt dat het misbruik, de incest, de perversie, de erfelijke en verderfelijke vuiligheid waarover ze vertellen, zo luchtig en vluchtig klinken als het praatje bij de bakker.

Dat alles verschaft de liefhebber een literair genoegen dat bovendien op een giftige, gevaarlijke, en geslaagd groteske manier wordt geserveerd door de voltallige cast (Bernard Van Eeghem, Ina Geerts, Yves De Pauw, Lotte Diependaele, Gökhan Girginol  en Junior Mthombeni).

(Lees verder onder de foto.)

Spanning, dreiging en fataliteit
Tegenover zo’n tekst moet behalve een sterke cast ook een sterke regie staan. Daartoe draagt alvast het bijzondere scènebeeld bij. De Volder bediende zich van vale grime en schemerdonker om een poppenspel in de traditie van de Vlaamse expressionisten op te voeren. Arslan zorgt voor een strakke en gestileerde vorm onder hevige spots, en voegt met de imposante 'tolleninstallatie' van de Belgische beeldende kunstenaar Lawrence Malstaf een hele artistieke dimensie toe.

Het publiek neemt deel aan het theaterritueel, en zoekt positie rond een houten piste waarin de personages hetzelfde proberen te doen, terwijl zware, onvoorspelbaar draaiende tollen zich in dat kegelspel mengen. Van dat spektakel gaat behoorlijk wat spanning, dreiging en fataliteit uit, nog eens versterkt door de surround sound en de muziek van Eric Thielemans en Stijn Demeulenaere.

Een vraag die wel blijft hangen is waarom Arslan, die De Volder tot zijn leermeesters rekent, dit stuk zo graag wilde heropvoeren. Nachtelijk Symposium kwam destijds in 1994 al vrij laat in de rijke Vlaamse traditie van familiedrama’s waarin de loodzware erfenis van een tirannieke pater familias kwam bovendrijven. Vermits de zonen van dergelijke vermaledijde vaders wel eens 'de zaak van vader overnemen' (zoals in dit stuk), bestaan zulke gekneusde gezinnen met schadelijke vaderfiguren nog steeds. Maar de trend lijkt toch dalende. Tenzij Arslan over andere statistieken beschikt, of niet wil rusten voor het hele patriarchale systeem in onze maatschappij het hart wordt uitgerukt.

> Nachtelijk Symposium. > 26/04, KVS, Brussel

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.
Lees meer over
Lees ook

Nihilisme met Tristero

podium 1519190801
BRUZZ Magazine
deze week
  • Onderzoeksrechter Anne Gruwez: 'De mens is altijd meer dan die ene vreselijke daad'
  • Ronde van Brussel : Sint-Gillis
  • Bruggenbouwer Laurent Ney: 'Ik droom van bruggen'
  • Hier vind je BRUZZ in de stad
  • Archief
deze week
Neem een abonnement