column

Beeldspraak: betogen

© PhotoNews
| Betoging tegen raketten in Brussel op 23 oktober 1983.

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift. Deze week: de betoging tegen raketten in Brussel op 23 oktober 1983.

Ook tijdens de Klimaatmars raakten de anciens weer niet uitgepraat over de antirakettenbetogingen van de jaren tachtig. De moeder en plusmoeder aller demonstraties – er gingen er uit in 1981, 1983, 1985 en 1987 - blijven samen met Marsen op Brussel en de Witte Mars nog altijd dé referentie voor de professionele manifestant.

Alleen zij die 35 jaar geleden eigenhandig de mondiale kernoorlog verhinderden weten hoe je baanbrekend betoogt. En omdat zij destijds niet zomaar wat politieke spelletjes speelden, maar echt de Apocalyps vreesden, hadden zij natuurlijk niet verwacht dat ze hun ervaringen ooit nog zouden kunnen navertellen.

Vandaar het enthousiasme waarmee ze dat nu toch nog doen bij elke betoging die nieuwe onervaren protestanten op de been brengt. Daar komt bij dat de oud-strijders van de straat ondanks de natuurlijke sterfte nog met veel zijn. Want keek men op 2 december jongstleden al op van de 65.000 demonstranten die de mensheid liever niet ten onder zien gaan aan de klimaatverandering, dan waren op 23 oktober 1983 liefst 400.000 vrijwilligers te porren voor een njet tegen de teloorgang van de mensheid middels kernwapens.

michael bellon

Omdat het moeilijk was om op te vallen tussen zoveel gelijkgezinden, werd betogen in de jaren tachtig een soort performance art. Ingehouden mededelingen als ‘Raketten in geen geval!’ legden het af tegen fermer bekkende rijmpjes als ‘Godverdomme, weg die bommen!’ Tevens deed een steeds ambitieuzere vorm van huisvlijt zijn intrede in het pacifistische peloton. Kijk bijvoorbeeld hoe deze twee raketmannen-met-baarden uiting geven aan hun standpunt in de kernkwestie.

Met hun uitgestreken gezicht zien de fratsenbakkers eruit als trouwe dubbelpartners die de credits voor hun geniale grappen altijd broederlijk delen. Wat niet wegneemt dat ze vandaag bij een manifestatie tegen flauwe moppen onherroepelijk bij de tegenbetoging zouden moeten aansluiten. Misschien hadden ze in hun enthousiasme voor de tocht naar Brussel hun hand wat overspeeld. Het pleit in ieder geval in het voordeel dat ze op het moment dat deze foto werd genomen blijkbaar al uitgegibberd waren om hun vondst. Al dan niet na een harde confrontatie met de ter plaatse massaal aanwezige humorpolitie.

Het klopt nochtans dat je een flauwe mop soms nog kan redden door er absurd lang mee door te zetten. Alleen kon in dit geval zelfs de aankoop van twee splinternieuwe rackets, en het tijdens de werkuren op maat knippen van twee A4’tjes niet baten. Laat staan dat de NAVO en de Amerikanen ooit de vertaalslag zouden hebben gemaakt van raket naar racket naar rocket naar missile. Tijdens het knutselen was echter gebleken dat de snode Snauwaerts zich uitstekend zouden laten hanteren tijdens een betoging. Ze hebben een lederen handvat en de vorm van een protestbord waar al gaatjes in zitten tegen hinderlijke nucleaire tegenwind. Dat compenseerde in de ogen van de vrolijke Fransen voor de mindere kwaliteit van hun baseline. Terwijl goede humor op betogingen juist van levensbelang is omdat ze moreel en intellectueel overwicht verschaft aan wie het gelijk claimt.

Of zijn we 35 jaar na datum misschien te streng? Humor evolueert natuurlijk, en de antirakettenbetogingen hinderden wel degelijk de wapenwedloop. Benieuwd of we binnen dertig jaar nog kunnen lachen met een slogan als There is no planet B.

Column: Beeldspraak

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift in zijn column Beeldspraak.
Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.

Nieuws uit Brussel in je mailbox?