column

Beeldspraak: paaseieren in het Warandepark

© Photonews
| 1938. Verdeling van paaseieren van Au Bon Marché in het Park van Brussel

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift. Deze week: een bedeling van paaseieren in het Warandepark in 1938.

Blijkbaar een traditie, want het archief van Photo News toont verschillende foto’s van dit evenement over meerdere jaren heen. Schattig zijn vooral de foto’s van de jongens en meisjes met vilten petten, wollen mutsen en loden jassen - Bruegeliaanse figuurtjes eigenlijk nog - die poseren met een verkreukeld wit papieren zakje in hun hand, waar dan vermoedelijk hun paasei in zit. Hopelijk een van chocolade, en niet zo’n stom hardgekookt en beschilderd kippenei. Kinderen waren toen hoe dan ook nogal rap content.

Deze foto met een overzicht over het hele park toont echter het bredere plaatje, en zet aan tot een aantal mijmeringen over soberheid en overvloed, paternalisme en ontvoogding. De weg die de arme kindertjes moeten afleggen voor dat ene ei is wel heel erg lang, en dat concept beantwoordt niet meer helemaal aan het hedendaagse idee van een paaseierenraap.

Vandaag geniet het grut van een vrije uitloop en een spannende zoektocht naar dozijnen eieren, die bovendien door klokken en paashaas zijn verstopt, en niet door wat caritatieve volwassenen zijn voorgesorteerd. Terecht, want Pasen is een feest van overvloed en gretigheid na een lange periode van zuinigheid en vasten. Niet het moment om al meteen opnieuw te worden gerantsoeneerd. Dat bij een eigentijdse, ongereguleerde paaseierenraap de snelsten en sterksten het gros van de nesten leegroven, en zo al snel tien keer meer eieren in het mandje hebben dan de kleuter die blijft dagdromen bij dat ene eitje in de forsythia, is niets dat met wat herverdeling achteraf niet kan worden opgelost. De gezonde en democratische 1-kind­-1-ei-politiek weegt niet op tegen de vrijheid blijheid van zo’n run op banken, hagen en struiken.

Opinie michael bellon BRUZZ ACTUA 1598

Wel stelt zich de vraag of de klepel van de klokken niet te veel is doorgeslagen. Zij die ooit nog echt gevast hebben zoals de kinderen op de foto, weten dat veertig dagen zelfbeheersing een heilzaam effect kan hebben op de huishouding van het gelukshormoon dat het spel van verlangen en vervulling, onthouding en overgave reguleert. Daar hadden de vlug gevulde kinderhanden uit de jaren dertig dus een streepje voor op de kleine chocoladeverslaafden van nu, die al erg hun best moeten doen om zich twee weken voor Pasen nog geen indigestie te eten.

Maar als de zelfbeheersing niet van jezelf komt, is het iemand anders die je beheerst. Deze lange rij veel te brave kindjes loopt na veertig dagen onderwerping nog altijd in het gareel van de groten. En je kan het hen in dit geval moeilijk kwalijk nemen, want kijk de volwassenen zelf maar eens graaien als er iets gratis wordt weggegeven. Dat geeft ook hún ego een boost. En als de hostess durft te vertellen dat de gratis staaltjes helaas al zijn uitgeput, zijn ze diep verontwaardigd, ontgoocheld en persoonlijk geraakt. Waar zaken gratis worden weggegeven speelt dus altijd macht en onderlinge afhankelijkheid. Laten we de kinderen bedélen of de kinderen bédelen? De klemtoon is snel verlegd.

Uiteraard heeft de jonge generatie ook baat bij wat paternalisme van ouderen die hen leren om geduldig te wachten in de rij, toch gun ik hen bij wijze van Paaswens een stormloop op alles waar ze recht op hebben. 

Column: Beeldspraak

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift in zijn column Beeldspraak.
Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.

Nieuws uit Brussel in je mailbox?