De naakte waarheid van Mette Ingvartsen

Prince draaide zijn hand niet om voor "23 positions in a one night stand". Maar de Deense choreografe en danser Mette Ingvartsen doet nog een stuk beter met 69 positions en lapt er nog 7 pleasures bij.

Theorie
Mette Ingvartsen studeerde in 2004 af aan P.A.R.T.S. en toonde sindsdien veel van haar werk in het Kaaitheater, waar ze sinds 2013 tot het einde van dit seizoen artist in residence is. Ingvartsen behoort met artiesten als Xavier Le Roy, Bojana Cvejic, Jan Ritsema en Boris Charmatz tot de groep choreografen en theatermakers waarvan het werk nooit losstaat van onderzoek en theoretische concepten. Vorige week rondde ze nog haar doctoraatsstudie in de choreografie af aan de Zweedse kunstuniversiteit Uniarts in Stockholm. Daarin onderzoekt ze de relatie tussen het theoretische werk van een kunstenaar en zijn artistieke praktijk.

Made in Scandinavia
De experimentele, onderzoekende aard van haar werk heeft ervoor gezorgd dat Mette Ingvartsen de afgelopen jaren creaties maakte die thematische series vormen. Enige Scandinavische invloed valt daarbij niet te ontkennen. In de reeks voorstellingen van The artificial nature project stond de natuur centraal, waarna haar herintroductie van het (naakte) menselijke lichaam op de scène in de serie The red pieces resulteerde in een onderzoek naar de relatie tussen seksualiteit en het politieke, tussen seksuele bevrijding en emancipatie op andere vlakken, en tussen het intieme en het publieke. Al zijn die thema's natuurlijk ook universeel. Voor The red pieces onderzocht Ingvartsen een heel archief aan lichaams-performances, van Richard Schechner tot Yayoi Kusama.

Vluchtig
Mette Ingvartsen werkt niet alleen met lichamen, maar ook met objecten en immateriële elementen. Dans wordt zo nog vluchtiger. Evaporated landscapes (2009) was een performance voor wolken, wind, schuim, licht en geluid, The extra sensorial garden (2010) voegde aan licht en geluid temperatuur toe. Staat het lichaam dan toch centraal, dan stelt het de kapitalistische uitverkoop van al wat sensueel, privaat en intiem is in vraag.

Speelveld
Mette Ingvartsen beperkt choreografie niet tot de klassieke dansvoorstelling op een conventionele scène, maar ziet het geheel van dansers, de theatrale ruimte en de aanwezige toeschouwers als speelveld. Net zoals bij choreografen als Thomas Plischke of Eszter Salamon overstijgt choreografie zo de kant-en-klare dansvoorstelling. Het publiek participeert geestelijk en/of lichamelijk, zit in een speciale opstelling, draagt brillen en koptelefoons of wordt geïnfiltreerd door de danser(s). Zo onderlijn je dat het bekeken (studie)object nooit in een volledig onafhankelijke relatie staat tot het bestuderende subject. Maar ook om subtiele machtsverhoudingen tussen partijen te ontmaskeren.

The Red Pieces
De creaties 69 positions en 7 pleasures en de tien uur durende performanceconferentie The permeable stage vormen samen het drieluik The red pieces, waarin Mette Ingvartsen onderzoekt wat naaktheid en seksualiteit in onze maatschappij betekenen. "Voor mij refereert 69 positions enerzijds aan de egalitaire seksuele positie, en anderzijds aan een geschiedenis van performances van de jaren 1960 tot nu waarin het naakte lichaam werd ingezet voor politieke doeleinden. Het getal 7 van 7 pleasures wordt vaak geassocieerd met de zeven hoofdzonden, maar de voorstelling is vooral een reflectie over hoe culturele geschiedenis ook vandaag nog in onze lichamen voortleeft, en onze seksuele praktijk beïnvloedt." In 69 positions plaatst Ingvartsen het naakte lichaam letterlijk in het midden van het theaterpubliek. Ook in 7 pleasures is er nog een vorm van vermenging van de twaalf performers met het publiek. Met de conferentie The permeable stage wil Ingvartsen tijd en ruimte scheppen voor kunstenaars, theoretici, muzikanten en ook een kok, om collectief na te denken over het snijpunt tussen het seksuele, sociale en het politieke.

The Red Pieces. 
69 positions (4 & 5/10, 20.30), 7 pleasures (7 & 8/10, 20.30), The permeable stage (8/10, 9.30). Kaaitheater & Kaaistudio's, Brussel

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.
Lees meer over
BRUZZ Magazine
deze week
deze week
  • Étangs Noirs: beklijvend Brussels filmdebuut
  • Phosphorescent: "C'est la vie", said the old folks
  • Anna Calvi: qui part à la chasse, trouve sa place
  • BRUZZ in the city
  • Archief
Neem een abonnement