review

A hundred years of disobedience

Onze score

Een New Yorkse fotografe (Rachel Weisz) keert voor de begrafenis van haar vader terug naar Noord-Londen en de joods-orthodoxe gemeenschap waarmee ze brak en die haar vader als rabbijn leidde.

De complexe rouw wordt overvleugeld door de hereniging met haar jeugdliefde Esti (Rachel McAdams), die is getrouwd met de man die de gestorven rabbijn moet opvolgen. Moeten ze toegeven aan hun verlangens? Is ongehoorzaamheid een recht in een repressieve omgeving? Disobedience overweldigt niet, maar ontvouwt zich rustig, wars van sensatie en met een ongemakkelijke afstandelijke stijl en score. Beide Rachels tonen een complexiteit die je zelden tegenkomt.

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.
Lees meer over
Lees ook