review

'If Beale Street Could Talk': een mantel van weemoed en droefenis

Onze score

Twee jaar na de Oscar-triomf van Moonlight overtreft Barry Jenkins zichzelf met If Beale Street could talk. In het Harlem van de jaren 1970 ervaren twee jeugdvrienden hoe intens en overweldigend de liefde kan zijn. Maar het mag niet zijn.

Fonny wordt beschuldigd van verkrachting, de zwangere Tish wil er alles aan doen om haar geliefde een veroordeling te besparen. Racisme maakt daar een titanenstrijd van. Jenkins signaleert de ongelijkheid eerder dan ze aan te klagen. In plaats daarvan bezingt hij de kracht van liefde en weerbaarheid met weelderige, zinnenprikkelende, onbeschaamd romantische cinema in een mantel van weemoed en droefenis.

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.
Lees ook

Nieuws uit Brussel in je mailbox?