Film: Ma Loute

Onze score

Je leert nog sneller vissen fietsen dan dat Bruno Dumont zich aan een burleske kostuumfarce waant, zou je denken. Mooi niet. Met Ma Loute is het zover.

De regisseur van existentialistische, grauwe, monumentale films als La vie de Jésus (1997) ontdekte zijn lichtere kant toen hij P'tit Quinquin draaide, een verkwikkende, gekke, tegendraadse tv-serie die naar meer smaakte – en op 9 juni integraal wordt vertoond in Galeries. Het door de Fransen gekoesterde Ma Loute is meer. Te veel meer. Aan de (magnifiek gefilmde) Noord-Franse kust van honderd jaar geleden botst een bourgeois familie met een arm vissersgezin. Mensen verdwijnen, stijgen op, zwellen op of worden opgepeuzeld en het is moeilijk te zeggen wie het meest gestoord is. Conceptueel maakt Dumonts kolderieke klassenstrijd een stevige indruk. Het probleem is de humor. De eerste keer dat een dikke, naar Oliver Hardy gemodelleerde politie-inspecteur tuimelt, is grappig. De derde keer allang niet meer. Goeie slapstick is geen lachertje. Ook de overdreven vertolkingen van Binoche en co zijn eerder lachwekkend dan grappig.
 

MA LOUTE
FR, 2016, dir.: Bruno Dumont, act.: Brandon Lavieville, Juliette Binoche, Fabrice Luchini, 122 min.

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.

 

 

Lees meer over
Meer nieuws uit Brussel
BRUZZ Magazine
deze week
  • Activist Geert Van Waeg: 'Voetgangers krijgen maar kruimels'
  • Van hippe fietswinkel tot grauwe stadskanker
  • Op stap in de Driesstraat, waar Salah Abdeslam onderdook
  • Hier vind je BRUZZ in de stad
  • Archief
deze week
  • Het einde van de CD? Liefhebbers zeggen nee
  • Salim Haouach quand la gendarmerie Bruxeilloise parlait l'Arabe
  • Martin Parr: to cancel or not to cancel?
  • BRUZZ in the city
  • Archief
Neem een abonnement