column

Beeldspraak: Chrysant, bloem ter dood veroordeeld te B.

© PhotoNews
| Geen terrassen. Geen toeristen. Gewoon een plein dat eraan herinnert dat de Grote Markt oorspronkelijk niet alleen voor toeristen was bedoeld.

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift. Deze week: een ter dood veroordeelde bloem te B. 

Geen terrassen. Geen toeristen. Gewoon een plein dat eraan herinnert dat de Grote Markt oorspronkelijk niet alleen voor toeristen was bedoeld. Dat je er ook achteloos, desgewenst zelfs in rechte lijn overheen kon wandelen onderweg naar ergens anders.

Er is op deze novemberdag lang geleden hoogstwaarschijnlijk ook maar één fototoestel aanwezig. Vierduizendhonderdentwee minder dan vandaag gemiddeld het geval is. Dat toestel staat gericht op in ijzeren emmers verzonken boeketten, die voor een florissant groepsportret poseren onder het toeziend oog van pakweg Lowette Vankeirsbulcke.

Zij heeft de bloemen, zegge rond een uur of vijf die ochtend, vanuit een Vlaams oord aan de Ninoofsesteenweg genre Itterbeek, naar hier gekard. De dame met de chrysanten - goed van klompen voorzien, en dressed to the occasion in medelevend zwart - zit nu op haar klapstoel te wachten op een eerste klant.

Dit geruisloze beeld dateert nog uit de tijd van de stille foto, maar ook op het zicht is duidelijk dat naburige nabestaanden met zin voor traditie en postume luister zich nog niet in rouwstoet voor de kraam staan te verdringen. Toch staat helemaal links op de foto nog een gelijkaardig praalkraam met concurrerende chrysanten, opgesteld in de richting van het volk dat de Boterstraat uitkomt. Neemt die de gelovigen voor zijn rekening die zo meteen de Sint-Niklaaskerk uitkomen, terwijl Lowette rekent op wie van de Madeleinekerk en verder naar de benedenstad komt afgezakt?

michael bellon

Wie was het die ooit uitgerekend de chrysant bij uitstek geschikt achtte voor het verzachten van onze rouw in de kou, en de bloem zo veroordeelde tot de doden­herdenking op Allerzielen? En wat doen sindsdien de overblijvende chrysanten, in de toch niet zo onaanzienlijke periode tussen de zelf ook behoorlijk eindige Allerzielen van nu en die van volgend jaar?

Als kind hoorde ik iemand die het eventueel kon weten eens zeggen dat chrysanten lelijk zijn. Ik heb er daarom dan maar lang net hetzelfde over gedacht, ook al leek het me met name voor de onlangs overledenen wel andermaal een hard oordeel, zo net nadat ze hun laatste oordeel meenden te hebben gehad. De bolle bloemkroon doet inderdaad wat denken aan de protserige coiffure van oude dametjes - van een ander slag dan Lowette dan wel - die net van een flamboyante kapper komen. Maar ondertussen mag ik die topzware, volup­tueuze verschijning wel. Chrysanten zijn in dat opzicht de hortensia’s van de winter.

Deze foto is er dan ook zo één waarbij de toenmalige fotograaf moet hebben verzucht dat zijn baan nog geweldiger ware geweest, mocht het fotografisch procedé ook het reproduceren van kleur mogelijk hebben gemaakt. Vandaar misschien dat Lowette ook niet meteen enthousiast poseert. Zij zag het nut niet van een foto die haar koopwaar haar opmonterende essentie zou ontnemen, en alleen de grauwe kleur van de kasseien en de gevel van het Broodhuis recht zou doen. Helaas ontbreekt ons vandaag dan weer het procedé om de vrouw te laten weten hoeveel mensen zich op deze dag toch weer aan haar verrezen bloemen vergapen.

Column: Beeldspraak

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift in zijn column Beeldspraak.
Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.
Lees ook

Nieuws uit Brussel in je mailbox?