Mauro Pawlowski doet Boudewijn

Het binnenwerk van Boudewijn de Groots Nacht en Ontij uit 1968

Duivelbezweerder Mauro Pawlowski verwerkte met een dozijn Vlaamse muzikanten de jubilerende Hollandse cultplaat Nacht en ontij. “Beseffen jullie wel waar jullie aan beginnen?” probeerde Boudewijn de Groot hen nog te behoeden voor de occulte hippiefunkroes, maar het kwaad was al geschied. 

Nadat de Nederlandse protestzanger Boudewijn de Groot in de tweede helft van de sixties Mijnheer de President welterusten had gewenst en een testament had opgemaakt van zijn jeugd, wilde hij weleens wat anders. Beïnvloed door de psychedelische escapades van The Beatles op Sgt. Pepper’s bleef de experimenteerzucht op Picknick eerst nog binnen de perken, maar voor het meer avant-gardistische Nacht en ontij, dat vijftig jaar geleden opgenomen werd, was er minder animo. Het grote publiek kon niet meezingen met deze luisterfilm over trollen, kollen en kobolden, en moest duidelijk nog wennen aan de toen erg futuristische klanken van elektronicapionier (en Philips-medewerker) Dick Raaijmakers.

De plaat werd de grootste flop uit de carrière van de inmiddels 73-jarige zanger. Groot was dan ook zijn verbazing toen een delegatie Belgen hem onlangs opzocht en vroeg of ze het een halve eeuw later opnieuw mochten proberen. Mauro Pawlowski, die het album sinds de jaren 1990 in zijn kast heeft staan, outte zich meteen als fan van de “combinatie van Jean-Claude Vannier-achtige orkestraties, hippiefunk, prachtige melodieën en occulte fantasie.” Hij noemt Nacht en ontij een ongeëvenaard en gedurfd werkstuk.

1611 nacht-en-ontij
De albumhoes van Nacht en Ontij


“Er zijn wel meer psychedelische platen gemaakt, maar niet door zo’n popicoon. Boudewijn wilde ons eerst zelfs niet geloven. ‘Beseffen jullie wel waar jullie aan beginnen?’ klonk het. ‘En hebben jullie daar het geld voor?’ Maar wij zijn lowbudgetrockers en dus plantrekkers. We hebben geen symfonieorkest nodig.”Pawlowski beperkt zich inderdaad tot enkele usual suspects zoals Elko Blijweert en Pascal Deweze, aangevuld met twee zangeressen, een strijkkwartet, een elektronicawizard en visual artist Jaak De Digitale. Het ensemble, genoemd naar de giftige vrucht van de Aziatische braaknootboom, viel in de smaak bij De Groot, die zijn zegen gaf en enkele teksten herschreef. “Hij heeft er zelfs nog een Spaanse taalfout uitgehaald,” merkt Pawlowski op. Toen de Nederlandse grootmeester de voormalige dEUS-gitarist vertelde dat hij nog erg jong was toen hij deze ongein schreef, maande die hem aan om het alstublieft niet té zinnig te maken.

1420 GRUPPU di pawlowski

Sludge
“De geruchten dat het album een verslag was van zijn eerste lsd-trip blijken wel niet te kloppen,” zegt Pawlowski, zelf geen fantasyfreak, maar: “Al heb ik de boeken niet gelezen, de Lord of the rings-films vind ik fantastisch. Dus voor mij geen mythologisch racisme.” Zeker als in ‘Heksensabbath’ satan opduikt, groeit het enthousiasme. “Wij maken er een sludge-versie van die niet op Graspop zou misstaan, inclusief blokfluit.” Het is die attitude, zonder angst om de handen vuil te maken, die dit occulte spektakel voor onze noorderburen nog exotischer zal maken.

“Wij vonden het gek dat geen enkele Nederlander ooit op het idee is gekomen,” zegt Pawlowski, “al zouden die het veel cleaner aanpakken, mét afgelikt symfonieorkest.” Zelf laat hij dit keer als zelfverklaard executive producer en svengali de vertelstemmen over aan actrice Lore Dejonckheere en Annelies Van Dinter van Echo Beatty. “Het idee om de lead vocals aan een vrouw te geven kwam trouwens van Boudewijn zelf. Zo wordt meteen duidelijk dat dit géén coverproject is, want een betere Boudewijn de Groot dan Boudewijn de Groot bestaat toch niet.”

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.
Lees ook

Nieuws uit Brussel in je mailbox?