column

Beeldspraak: vakantie, met de moni naar Maloja

© PhotoNews
| 1970: kinderen vertrekken met de trein naar Zwitserland.

Elke week verzint Michaël Bellon een nieuw onderschrift bij een oude persfoto. Deze week: kinderen vertrekken vanuit Schaarbeek in 1970 met de trein op vakantie naar Zwitserland.

Hoe slecht werken wel is voor een mens, blijkt wanneer de dagdroom­vakanties tijdens onze werkuren steeds langer beginnen te duren. Het beeld dat je van voorbije of aanstaande vakanties hebt, verbloemt dan wel de realiteit van de klassieke ruzies in een wolk van muggen en zonnecrème voor een onaangekondigd gesloten Loire-kasteel, maar daarom overtreft het dagdromen het echte reizen nog niet.

Kijk naar dit heerlijke beeld van uitgelaten jochies die zo meteen de Brusselse boel de boel laten. Net voor hun vertrek gunnen ze het thuisfront nog een paar minuten van de voorpret waarmee ze hun latere heimwee alvast overbluffen.

Daarna gaan ze onherroepelijk op in zichzelf en elkaar. Er zijn weinig taferelen zo aandoenlijk als het oneindige spelletje pingpong met nieuwe weetjes, fantasietjes en klinkklare onzin waarmee kinderen hun gesprek urenlang kunnen gaande houden. En wanneer ze lang onderweg moeten zijn in een kleine gesloten ruimte, krijgt zo’n trein van gedachten extra vaart.

michael bellon

Het is niet zeker of het gefotografeerde vertrek een vakantie met de Christelijke Mutualiteit naar Zwitserland betreft, maar het heeft er wel alle schijn van. Meer dan de helft van de kinderen draagt immers een ziekenfondsbrilletje. Dit was de tijd waarin de verzuiling leidde tot bijziendheid. Die bijziendheid maakte dan weer de aanschaf van zo’n goed­kope, ideologisch gecorrigeerde bril noodzakelijk, waardoor de zuil nog werd versterkt.

Inbegrepen in het CM-lidmaatschap was echter ook de korting op gezonde berglucht, waar je zeker in korte broek optimaal van kon profiteren. De neutraliteit van Zwitserland betekende toen nog dat dat land eigenlijk van iedereen was. Maloja, Melchtal en Fiesch waren gewoon Belgische enclaves, zoals Benidorm vandaag.

De reis ernaartoe stond garant voor indringende ervaringen waarvoor later de term Zwitsergevoel is uitgevonden. ’s Nachts wakker worden wanneer de trein halt houdt in Bazel. Begrijpen dat ‘moni’ de afkorting is van ‘monitor’ of ‘monitrice’, en erbij horen door dat coole woord volop te gebruiken. Echte dorst en echte eetlust krijgen tijdens wandelingen bergop in een landschap zo helgroen en -blauw als een kindertekening. Onverbrekelijke associaties leggen tussen felle zon en melkchocolade.

Voor de moni’s zal het misschien anders geweest zijn, maar voor deze kinderen was de reis met de ziekenkas geen invul­oefening van een op voorhand met Tripadvisor gepland reisschema. Zolang de enige vraag die kinderen stellen gaat over het eten dat ze die avond zullen krijgen, weet je dat al de rest hen overkomt.

Natuurlijk brengt dat gebrek aan controle ook onaangename verrassingen met zich mee. Pijn na de val van het opklapbed in de slaapcoupé. Ongeloof over het ellebogenwerk dat te pas kwam bij het bepalen van de pikorde in de slaapzaal. Ontzetting bij de vaststelling dat zure yoghurt ook telt als het dessert van de dag. Opstandigheid om de pedagogisch onderontwikkelde volwassenen. Eenzaamheid op de koude ondergekotste tegels van de wc’s.

Hoe kritisch de volwassen en eigenzinnig geworden reiziger soms ook staat tegenover georganiseerde vlieg- en busreizen, ergens blijft het verlangen sluimeren om zich zoals toen met de CM gewoon op sleeptouw te laten nemen. Het verklaart misschien mede de roep om de terugkeer van de nachttrein. Tot het zover is kan u dit weekend alvast allemaal samen met de trein naar Werchter.

Column: Beeldspraak

Elke week voorziet Michaël Bellon een oude persfoto van een nieuw onderschrift in zijn column Beeldspraak.
Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.

Nieuws uit Brussel in je mailbox?