Enfant terrible: Eoghan Walsh, bierschrijver

© Saskia Vanderstichele
| Eoghan Walsh, bierschrijver

Eoghan Walsh (31) groeide op in het Ierse Cork, werkt als communicatiemedewerker bij de ngo Deutsche Stiftung Weltbevölkerung en woont in Koekelberg, samen met zijn Belgische vrouw en twee jonge dochters. Zijn grote passie is bier. Hij schrijft erover op de blog beercity.brussels

TERRIBLE Eoghan Walsh BRUZZ ACTUA 1619
© Saskia VAnderstichele
| Eoghan Walsh.

Ik heb me pas laat bekeerd tot bier. In mijn jonge jaren dronk ik vooral cider. Toen ik een semester in Tsjechië studeerde, greep ik naar gerstenat bij gebrek aan alternatief. In België kon ik er nauwelijks aan ontsnappen en langzaamaan ben ik bezweken. Eerst koos ik voor zware bieren zoals Duvel. Daarna switchte ik naar lokale Brusselse bieren. Ik spendeerde fortuinen in de bierwinkel Malt Attacks in Sint-Gillis en schreef me in voor de opleiding zytholoog of biersommelier aan Syntra.

Het is moeilijk te zeggen wat mijn lievelingsbier is. Het hangt af van het gezelschap, de plaats, het weer. Op een terrasje in de zon drink ik graag Zinnebir van het vat, een verfrissende pale ale, fruitig en met een kruidige bitterheid. Ook Orval en Rédor, een prima pils van Brasserie Dupont, kunnen mij bekoren. Guinness? Ik heb onlangs nog de sterkere exportversie geproefd, maar it didn’t rock my world. Het smaakt voor mij te veel naar koffie.

Eoghan Walsh, bierschrijver

Brussel heeft een rijke biergeschiedenis, die ik bestudeerd heb op basis van het werk van La Fonderie in Molenbeek en het biermuseum van Schaarbeek. De stad was in de negentiende en twintigste eeuw meer dan geuze en lambiek, er werd bijvoorbeeld ook pils en Münchens lagerbier gebrouwen. Spijtig dat het industriële erfgoed verloren gegaan is, op een enkele uitzondering als Wiels na.

Brussel is opnieuw een bierstad. Lange tijd was Cantillon de enige brouwerij, maar in het zog van Brasserie de la Senne zijn er de voorbije jaren microbrouwerijen ontstaan, zoals En Stoemelings en L’Ermitage. Moeder Lambic heeft navolging gekregen als het betere biercafé.

Er bestaat in de stad een hechte biergemeenschap, die ook achter de festivals SWAFFF en BXLBeerFest zit. Er mogen wel wat meer vrouwen op de voorgrond treden, want nu zijn het vooral mannen met baarden (glimlacht). Sommigen noemen craft beer een hype, maar ik denk dat mensen vandaag op zoek zijn naar lokale, ambachtelijke producten met een transparant verhaal.

Ik droom ervan volgend jaar zelf een festival te organiseren, waarin bier gelinkt wordt aan kunst, architectuur, muziek en eten. Waarom geen expo over bieretiketten of een wandeling langs verdwenen brouwerijen? Ik blijf verhalen verzamelen op mijn bierblog en organiseer workshops.

Een niet te technische, onderhoudende biercursus zou ik ook wel willen geven. Een eigen bier brouwen, daarvoor heb ik het geduld niet. Een brouwer besteedt gemiddeld tachtig procent van zijn tijd aan schoonmaken, vijf procent aan administratie en slechts vijftien procent aan het brouwen zelf (lacht).

Ik zie mezelf niet naar Ierland terugkeren. Ik heb hier een gezin, een huis en een baan. Ik ben al tien jaar weg en ik kom sowieso uit een atypisch Iers gezin met niet-religieuze gescheiden ouders. Ik voel me nu vooral Ier als ik naar het rugby kijk of met Ierse vrienden klaag over de politiek in Dublin.

In Koekelberg, waar ik sinds drie jaar woon, is het erg relaxed, met het Elisabethpark om de hoek. Ik wandel graag naar het moeras van Ganshoren of dwars door Molenbeek naar het stadscentrum. Ik apprecieer soms ook de anonimiteit van de grootstad. Ik erger me daarentegen aan Brusselse politici die de auto nog altijd slaafs ondersteunen, en de traagheid van de bureaucratie. En weet je wat soms vermoeiend is? Je weet nooit welke taal de andere hier spreekt en je moet jementaal voorbereiden op meerdere scenario’s.

Fijn dat je wil reageren. Wie reageert, gaat akkoord met onze huisregels. Hoe reageren via Disqus? Een woordje uitleg.